Het is het heetste moment van de dag. De conferentie die ik bezocht heb is voorbij en de zon in Miami brandt fel. M’n huid gloeit van een ochtend rondlopen door de wijk Little Havanna. M’n hart brandt nog vuriger. Alhoewel dit een wijk is die hoofdzakelijk bevolkt wordt door Amerikanen met een Cubaanse achtergrond en zodoende als achtergesteld wordt beschouwd, is het de enige plek in de stad waar ik echte mensen heb gevonden. Oprechte en vriendelijke mensen die niet verloren gaan tussen de wolkenkrabbers van het zakencentrum Downtown of het uiterlijk vertoon in het strandgebied South Beach. Er klinkt warme Zuid-Amerikaanse muziek uit speakers boven de ingang van kleine winkeltjes die een vrolijk palet van authentieke kleuren vormen. Het warmt de straat meer dan de zon en illustreert de vrolijke gemoedelijkheid van de kleine gebouwen en mensen. De gastvrijheid van de familie die het kleine eetcafeetje beheert waar ik lunch is geen uitzondering. In een plaatselijk kerkje en een buurtcentrum voor oorlogsveteranen werken mensen die uitgebreid de tijd nemen om te vertellen over hun leven, werk en de gemeenschap. Hun verhalen maken duidelijk hoezeer dit een land is waar collectieve trots gepaard gaat met egocentrisch eigenbelang, weidse welvaart met individuele problemen, vlugge vooruitgang met diepgewortelde ongelijkheden. Contrasten zijn groot. De Cubaanse minderheden in deze wijk, de zwarte minderheden in de achterstandwijk Overtown, de Haïtiaanse minderheden in Little Haïti. De jetset huist in wijken als Coconut Grove, Coral Gables en Bayside en pendelt naar het uit hoge hotels en bankgebouwen bestaande Downtown. De winkels, hotels, bars en het strand van Southbeach worden bevolkt door toeristen en jongeren die gezien willen worden. Toch voelt het nergens vreemd, alles is bekend. Bekend van tv. Ik heb het gevoel in een film rond te lopen. Of beter gezegd, verschillende films. Ik heb me begeven tussen de wetenschappers en professionals in pakken met papers en visitekaartjes als communicatiemiddel, tussen gespierde torsos en goed gevulde bikini’s waar de schreeuwerigheid van de kleding, cabrio’s, sieraden en tattoo’s de dienst uitmaakt, en tussen de Cubanen met hun kleinschalige genot van sigaren, domino en mierzoete koffie. Verschillende werelden met verschillende mensen en verschillende gebruiken. De afstanden zijn groot. Alleen te overbruggen door nieuwsgierige buitenstaanders. Maar allemaal met elkaar verbonden door brede stroken asfalt met benzineslurpende wagens. De harde realiteit van een onbegrensd land.