Een moord als ontknoping en een laatste dramatische wending en dan is de film afgelopen. Op weg naar huis luister ik naar mijn voetstappen in de koele Schotse zomernacht. Ze betekenen niets meer dan het geluid dat ze voortbrengen. Er is geen spanningopvoerende achtergrondmuziek, geen verhaallijn, of een op handen zijnde gebeurtenis waar de toeschouwers al weet van hebben terwijl de hoofdrolspeler nog niets vermoedt. Er zijn geen plotse heftige emoties en ingenieuze ontknopingen. Het dagelijks leven hoeft niet binnen een time frame te vallen. Er is geen script en geen regie. We werken misschien ook wel nergens naartoe. Al dat we doen heeft geen achterliggende betekenis of morele lading en is ook niet louter en alleen gericht op oppervlakkig vermaak. Tenminste, we weten het niet. We weten niet of wat we doen juist is, of we het juiste perspectief hebben, of onze acties ergens toe leiden. Toch betekent dat niet dat het leven zinloos of onkenbaar is. We zijn wel degelijk in staat om er betekenis aan te geven. We kunnen reflecteren op onze ervaringen en een zekere mate van begrip bereiken. In hoeverre zo’n begrip juist of volledig is zullen we nooit weten. Het leven is daar ook te willekeurig voor. Maar dat deert ook niet. Wat er is, dat is er. Men kan tenslotte maar zoveel doen. Het enige dat we echt kunnen doen, moeten doen, is praten over onze gedachten, acties en reflecties. Dat is de enige manier waarop we ons begrip van ons leven en de wereld om ons heen kunnen toetsen op juistheid en volledigheid. Uiteraard is ook zo’n proces nooit volledig of juist, maar het is een verplichting die we hebben naar elkaar wanneer we elkaar aanzien in elkanders gelaat. Het bereiken van een gedeeld begrip of het begrip van het uiteenlopen van verschillende visies kan in ieder geval wat licht schijnen op onze voetstappen en hun weerklank.