Koenfusion

Als ik grote teugen adem begin te nemen, merk ik dat ik de muziek vergeten ben. Doorgaans ga ik alleen hardlopen met koptelefoontjes in. Muziek geeft ritme aan en helpt tegen de verveling van monotone stappen en ademhaling. In het sportcentrum plug ik ze zelfs in op het schermpje van de loopband om tv te kijken onder het lopen. Een uiterst treurig aangezicht, maar bij gebrek aan prettige looproutes in Glasgow is dit het beste wat ik er van kan maken om de conditie op peil te houden. Als er geen vermakelijke beelden van het scherm komen, verplaats ik me in gedachten naar mijn gebruikelijke rondje in Leiden of Domburg. Door zoveel mogelijk details voor de geest te halen, kan ik het halfuur volmaken. Nu onderga ik echter de echte ervaring. En die is zwaar, zo op de vroege vakantieochtend. M’n benen willen nog niet zo vooruit als in de middag of avond. Om de aandacht af te leiden van het lijden richt ik me op de details. De felle ochtendzon straalt lichtgeel vanachter wat dunne sluierbewolking. De wind blaast zachtjes door het groengele duingras. Een ouder echtpaar kijkt zwijgend uit vanaf het duin over het nog lege strand. De golven leggen rustig ruisend meer zand bloot door zich langzaam terug te trekken. Een beestje ruist in het struikgewas. Af en toe passeer ik wat vroege wandelaars, een enkele verloren ziel met Noorse skistokken. Het stenen duinpad gaat over in zand en schelpen en wordt heuvelachtiger. Op en neer zodat soms de zee wel en soms niet zichtbaar is. Aan de andere kant van het pad het groen van het bos, dat ik op het vertrouwde punt insla. Het pad slingert heen en weer tussen de bomen. Even overheerst de wanhoop der instorting. bij het zicht van de laaghangende boom die door een verticale balk ondersteund wordt, heb ik me herpakt. Ik zet nog even aan voor de laatste tientallen meters. De huizen komen weer in zicht en tussen twee hotels door kom ik van bospad weer op straat. Linksaf, oversteken, rechts, de laatste passen, finish. Ik sluit voor een moment m’n ogen, als om de beelden op te slaan in een melodie voor het lopen. Daar kan ik weer een jaar op vooruit.

Thuis is waar je Douwe Egberts drinkt. Met deze slogan probeerden de dames en heren Egberts ons destijds te overtuigen dat niet alleen hun koffie de beste was, maar dat het drinken er bijdraagt aan de kwaliteit van het leven (quality of life). Alhoewel zelfs Douwe Egberts het hier geen thuis van zal weten te maken voor mij, heeft de kwaliteit van de producten die je koopt en consumeert zeker een belangrijke invloed op de quality of life. Een kleinburgerlijke klaagzang: een bruine boterham met kaas is hier al een lastige opgave. In de supermarkten wordt louter cheddar of plastic importkaas verkocht en in de delicatessenzaak is wel wat degelijks te verkrijgen, maar alleen tegen hoge prijzen. Door de afwezigheid van bakkers is brood is nauwelijks vers te krijgen en wat de supermarkten aanbieden is doorgaans weinig smakelijk. Vleeswaren zijn verder doorgaans beperkt tot ham en bacon, plakjes salami zijn al delicatessen. Tot zover de boterham. Het diner. Basmatirijst of basmatirijst. De keur aan magnetronmaaltijden domineert het aantal opties voor een Oosterse, Italiaanse, of Mexicaanse maaltijd. Meters vriesvakken met opwarmmaaltijden en chips. Gebakken aardappelen zijn niet gebruikelijk, frituren is de norm. Snoep in overvloed, megapakken chips, tweeliterflessen fris. Eindeloze gangpaden met drank. Kwaliteit wijn: schroefdop. Alles wordt bij het afrekenen automatisch in grote hoeveelheden plastic zakken gestopt. Het lijkt wel of er totaal niet wordt nagedacht bij wat er wordt verkocht en gekocht. Een goede krant is ook al niet te vinden, dikke pakken papier met een derde binnenland (politiek), een derde business en een derde sport. Weinig buitenland en nog minder kritische analyses of prikkelende opinie. Om over de tabloids nog maar te zwijgen. Het versturen van een kaart wordt bemoeilijkt door de grote hoeveelheid kaarten met voorgedrukte, veelal belachelijke teksten, tot aan de verjaardag van tante of schoonzus aan toe. Vermoeiend. Kleinburgerlijke klaagzang dat thuis alles beter is, of worstelen met een enorm oppervlakkige consumptiemaatschappij? De levensmiddelen en andere producten die hier verkrijgbaar zijn roepen vaak een gevoel van verwondering en ontstemdheid op. Voedsel is weinig voedzaam en veel vet. Behalve de Indiase keuken, bieden lokale producten als fish & chips, haggis en de mierzoete frisdrank Irn Bru weinig soelaas. Lichaamsenergie, humeur en gezondheid moeten het bekostigen in deze barre zoektocht naar kwaliteit.