Als ik grote teugen adem begin te nemen, merk ik dat ik de muziek vergeten ben. Doorgaans ga ik alleen hardlopen met koptelefoontjes in. Muziek geeft ritme aan en helpt tegen de verveling van monotone stappen en ademhaling. In het sportcentrum plug ik ze zelfs in op het schermpje van de loopband om tv te kijken onder het lopen. Een uiterst treurig aangezicht, maar bij gebrek aan prettige looproutes in Glasgow is dit het beste wat ik er van kan maken om de conditie op peil te houden. Als er geen vermakelijke beelden van het scherm komen, verplaats ik me in gedachten naar mijn gebruikelijke rondje in Leiden of Domburg. Door zoveel mogelijk details voor de geest te halen, kan ik het halfuur volmaken. Nu onderga ik echter de echte ervaring. En die is zwaar, zo op de vroege vakantieochtend. M’n benen willen nog niet zo vooruit als in de middag of avond. Om de aandacht af te leiden van het lijden richt ik me op de details. De felle ochtendzon straalt lichtgeel vanachter wat dunne sluierbewolking. De wind blaast zachtjes door het groengele duingras. Een ouder echtpaar kijkt zwijgend uit vanaf het duin over het nog lege strand. De golven leggen rustig ruisend meer zand bloot door zich langzaam terug te trekken. Een beestje ruist in het struikgewas. Af en toe passeer ik wat vroege wandelaars, een enkele verloren ziel met Noorse skistokken. Het stenen duinpad gaat over in zand en schelpen en wordt heuvelachtiger. Op en neer zodat soms de zee wel en soms niet zichtbaar is. Aan de andere kant van het pad het groen van het bos, dat ik op het vertrouwde punt insla. Het pad slingert heen en weer tussen de bomen. Even overheerst de wanhoop der instorting. bij het zicht van de laaghangende boom die door een verticale balk ondersteund wordt, heb ik me herpakt. Ik zet nog even aan voor de laatste tientallen meters. De huizen komen weer in zicht en tussen twee hotels door kom ik van bospad weer op straat. Linksaf, oversteken, rechts, de laatste passen, finish. Ik sluit voor een moment m’n ogen, als om de beelden op te slaan in een melodie voor het lopen. Daar kan ik weer een jaar op vooruit.