Een reis naar Loch Ness is een reis naar ergens en nergens tegelijk. De omgeving slokt me op. Uitgestrekte heuvels, diep water en de ruοnes van een kasteel. Prachtige heldere kleuren. Groen. Blauw. Gesteente. Grenzen van tijd en ruimte komen te vervallen. Het meer strekt zich zo ver uit dat het aan de horizon met een lichte bolling verdwijnt. Het einde van de wereld. Onderweg naar deze plek komt er een cosmetische kracht van de Highlands. De toppen van sommige bergen zijn in nevelen gehuld. Imposant groot tussen groene vlakke velden. Oneindig landschap. Waar de schepping zich in al haar puurheid uitstrekt. Resultaat van miljarden jaren van evolutie. Nauwelijks aangetast, alleen door de smalle snelweg die er doorheen slingert en de parkeerplekken waar de bussen stoppen om het toeristenvee even uit te laden voor de snelle digitale vereeuwiging van een tijdloos schouwspel. Veranderingen nauwelijks waar te nemen in een mensenleven. Zo omvattend dat m’n hoofd er van gaat tollen. Niet te bevatten. Maar daarom niet minder tastbaar. De bergen en bomen omringen me. Onontkoombaar dringen ze hun aanwezigheid op. Daar staan ze. En daar zullen ze over honderd jaar staan. Ik niet. Zoveel is wel zeker. Het maakt een mens nietig. Elke stap oneindig klein. En tegelijkertijd is elk moment voor onszelf onmetelijk groot. Het definieert ons bestaan. We zijn vaak niet eens in staat om onze dagelijkse problemen er in op te lossen. We worden mentaal ontwapend in de aanblik van de concreetheid van het leven. En zelfs als een stap gezet wordt, blijft de onzekerheid bestaan of je de juiste keuze hebt gemaakt. Een geloof of ideaal is mooi, maar des te meer raadselachtig als praktische vragen en keuzes zich opdringen. Duidelijke richtlijnen en oordelen zijn afwezig. Maar de onzekerheid maakt ons niet tot slappe en weerloze objecten. We zijn niet veroordeeld tot nietsdoen of willoze overgave aan al dat gebeurt. Het is wel degelijk mogelijk een verschil te maken. Anderen gelukkig te maken. Lijden is nog altijd niet beter dan geluk. Daartoe moeten we proberen zoveel mogelijk te doen en op een gegeven moment een keuze maken als we het gevoel hebben dat het moment er naar is. Daarna draait het om gemoedsrust, vrede verkrijgen met dat wat gebeurd is. Reflectie kan tot gemoedsrust leiden en ook tot inzicht over hoe we onze situatie kunnen verbeteren, wat de beste stap is voor de toekomst. Ook al zijn reflecties maar tijdelijk. Het zijn allemaal stappen die we moeten zetten om verder te komen in het leven. Zo vordert het leven en komen we ergens en nergens tegelijk.