Koenfusionhttp://koenfusion.blog.co.uk/en-EUhourly82000-01-01T12:00+00:00Koenfusionhttp://koenfusion.blog.co.uk/http://data5.blog.de/design/preview/61/252ace434476797bf512bc1a9a60fb_160x200.jpgThriller nighthttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/11/08/thriller-night-7331295/2009-11-08T15:06:01+01:00 <p>Meer dan anders is het centrum van de stad een heksenketel van absurd geklede gekken. Schots Halloween. In de pub staan we naast een kerel met een gezicht dat eruit ziet alsof er een granaat vlakbij is ontploft. Naast hem een als jongen met grijze pruik van ongekamd haar in een gele soepjurk over een oude vrouwenlichaamkostuum. Ze vermaken zich met de uitgelubberde borsten die aan het pak zitten. We lopen naar een tafeltje in een rustiger gedeelte. Even later passeert een meisje in een weinig verhullend Playboybunny outfit aan de hand van een jongen in een te groot wit pak met dunne zwarte verticale strepen. ‘Al Capone’ staat op zijn hoed geschreven. Als ons bier op is verplaatsen we ons richting de club waar we kaarten voor hebben bemachtigd. Als we de bar passeren staat er inmiddels een groepje meisjes verkleed als sjieke prostituees. Op straat overal mensen, dieren en andere wezens. Clockwork Orange gangs, Batman, Joker, heksen, clowns, Teletubbies, nog een Batman, pooiers en prostituees, Ali G, nerds, Freddy Kruger, spoken, Michael Jackson. In de rij voor de club staan we voor een vrouwelijke Mario en Luigi, die ruzie krijgen met een heks achter ze. Voor ons een klein kereltje in zwart pak met een masker van een lelijk hoofd. Hij geeft me een hand. Na twintig minuten is de ingang in zicht. Voor ons beginnen jonge meisjes hun ID kaarten tevoorschijn te halen. Plots staat een uitsmijter voor ons en vraagt of we onze boeking bij ons hebben. Als we hem dit tonen mogen we de rij voor ons passeren en worden we binnen gelaten. In een grote zaal wordt rockmuziek gedraaid. Bij de bar is het dringen. De barmannen hebben allemaal open wonden. Op de dansvloer loopt alles door elkaar. Een tennisser praat met een vrouwelijke bouwvakker terwijl de muziek is overgegaan in dance gedreun. Fronsend wordt er gekeken naar het schoolbord kostuum dat ik vlug geïmproviseerd heb. Niet eng genoeg voor Halloween blijkbaar. Voorbereiden voor de werkgroepen op de universiteit is dat des te meer voor studenten, maar die fijnzinnige verwijzing zal ze wel ontgaan in hun delirium. Plots klinkt Thriller en gaat het doek van het podium omhoog. Een dansgroep voert een act uit met de nodige acrobatiek. Een ode. Daarna gaat de muziek over in Britse pop, dan weer rock, dan weer dance. Ze dansen, Dracula’s, een zebra, bloempotten, Franse boeren, Hulk, een robot en twee jongens in een kartonnen spaceshuttle. Dan zie ik de achterste zoenen met een Smurfin. We voelen onze botten kraken en gaan naar huis.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/11/08/thriller-night-7331295/#comments">Comments</a> </small> </p>Meer dan anders is het centrum van de stad een heksenketel van absurd geklede gekken. Schots Halloween. In de pub staan we naast een kerel met een gezicht dat eruit ziet alsof er een granaat vlakbij is ontploft. Naast hem een als jongen met grijze pruik van ongekamd haar in een gele soepjurk over een oude vrouwenlichaamkostuum. Ze vermaken zich met de uitgelubberde borsten die aan het pak zitten. We lopen naar een tafeltje in een rustiger gedeelte. Even later passeert een meisje in een weinig verhullend Playboybunny outfit aan de hand van een jongen in een te groot wit pak met dunne zwarte verticale strepen. ‘Al Capone’ staat op zijn hoed geschreven. Als ons bier op is verplaatsen we ons richting de club waar we kaarten voor hebben bemachtigd. Als we de bar passeren staat er inmiddels een groepje meisjes verkleed als sjieke prostituees. Op straat overal mensen, dieren en andere wezens. Clockwork Orange gangs, Batman, Joker, heksen, clowns, Teletubbies, nog een Batman, pooiers en prostituees, Ali G, nerds, Freddy Kruger, spoken, Michael Jackson. In de rij voor de club staan we voor een vrouwelijke Mario en Luigi, die ruzie krijgen met een heks achter ze. Voor ons een klein kereltje in zwart pak met een masker van een lelijk hoofd. Hij geeft me een hand. Na twintig minuten is de ingang in zicht. Voor ons beginnen jonge meisjes hun ID kaarten tevoorschijn te halen. Plots staat een uitsmijter voor ons en vraagt of we onze boeking bij ons hebben. Als we hem dit tonen mogen we de rij voor ons passeren en worden we binnen gelaten. In een grote zaal wordt rockmuziek gedraaid. Bij de bar is het dringen. De barmannen hebben allemaal open wonden. Op de dansvloer loopt alles door elkaar. Een tennisser praat met een vrouwelijke bouwvakker terwijl de muziek is overgegaan in dance gedreun. Fronsend wordt er gekeken naar het schoolbord kostuum dat ik vlug geïmproviseerd heb. Niet eng genoeg voor Halloween blijkbaar. Voorbereiden voor de werkgroepen op de universiteit is dat des te meer voor studenten, maar die fijnzinnige verwijzing zal ze wel ontgaan in hun delirium. Plots klinkt Thriller en gaat het doek van het podium omhoog. Een dansgroep voert een act uit met de nodige acrobatiek. Een ode. Daarna gaat de muziek over in Britse pop, dan weer rock, dan weer dance. Ze dansen, Dracula’s, een zebra, bloempotten, Franse boeren, Hulk, een robot en twee jongens in een kartonnen spaceshuttle. Dan zie ik de achterste zoenen met een Smurfin. We voelen onze botten kraken en gaan naar huis.
]]>Gelakte teenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/10/25/gelakte-teen-7240895/2009-10-25T15:50:26+01:00 <p>Er zitten mensen op de bankjes. Dan staan ze op en verdwijnen met andere passanten achter de nieuwe uitbouw van de bibliotheek. Vanachter mijn bureau sla ik het allemaal gade. Zoals ik de bouwvakkers heb gadegeslagen terwijl ze gedurende de afgelopen vijf maanden het gebouw en het plein ervoor hebben gerenoveerd. Wat eerst een compleet betonnen grijs aangezicht was, is nu een glazen gevel van grotendeels zwart geblindeerde ramen, die iets voor de hoek overgaan in doorzichtige ramen. Eronder wittige tegels met een grasveldje in het midden dat in tweeën wordt gesplitst door een pad waar vier bankjes staan. Een stuk minder somber uitzicht dan eerst, al is het slechts een gelakte teen aan het groteske corpus van betonblokken dat de rest van de bibliotheek vormt. Een sierlijk verlicht hoekje in een duistere ruimte. Het is nu een vanzelfsprekend aangezicht. Toch kan ik er maar moeilijk aan wennen. Het gekmakende bouwgeluid van slijptollen, boren en vrachtwagens met hun irritante piepsignaal als ze achteruit rijden resoneert nog na in mijn hoofd. Ik kan me nog steeds inbeelden hoe het allemaal nog verre van af was. Hoe de ramen gezet werden. Hoe ze tegel voor tegel het plein aangelegd hebben, nadat ze stukje voor stukje de grond egaal hadden gemaakt. Hoe ze met beton een nieuwe oprit ernaast maakten. Gras gelegd in de opengelaten ruimte. Afgelopen week de bankjes erin. Een eindeloos proces waarvan ik zeker een maand lang voorspelde dat ze aan het eind van de week toch echt wel klaar zouden zijn. Het duurde me ook veel te lang. De bouwvakkers legden elke dag hun gereedschap neer als hun werktijd er op zat en ik nog een paar uur achter het scherm bleef doortikken. Hadden ze niet nog wat meer kunnen doen? Misschien. Gebrek aan discipline? Ik zet zelf altijd druk op mezelf wat meer te doen. Soms misschien meer dan goed voor me is. Wanneer is het genoeg? De norm is om alsmaar door te gaan. Verwachtingen zijn altijd hoog, of worden anders wel naar boven bijgesteld. Overbelasting van het lichaam als gevolg. Wat is goed? Het behalen van doelstellingen van werk staat op gespannen voet met het lichaam in balans houden. Wanneer is er sprake van vooruitgang? Het zijn vragen die zich aandienen wanneer je voor drie jaar door hetzelfde raam naar buiten kijkt. En telkens bezig bent met een product dat nooit af lijkt te komen en waarvan de toegevoegde waarde in nevelen gehuld is. Telkens kleine stapjes naar een onduidelijk doel. Ik kijk weer naar buiten en zie een nieuwe stroom mensen over het plein bewegen.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/10/25/gelakte-teen-7240895/#comments">Comments</a> </small> </p>Er zitten mensen op de bankjes. Dan staan ze op en verdwijnen met andere passanten achter de nieuwe uitbouw van de bibliotheek. Vanachter mijn bureau sla ik het allemaal gade. Zoals ik de bouwvakkers heb gadegeslagen terwijl ze gedurende de afgelopen vijf maanden het gebouw en het plein ervoor hebben gerenoveerd. Wat eerst een compleet betonnen grijs aangezicht was, is nu een glazen gevel van grotendeels zwart geblindeerde ramen, die iets voor de hoek overgaan in doorzichtige ramen. Eronder wittige tegels met een grasveldje in het midden dat in tweeën wordt gesplitst door een pad waar vier bankjes staan. Een stuk minder somber uitzicht dan eerst, al is het slechts een gelakte teen aan het groteske corpus van betonblokken dat de rest van de bibliotheek vormt. Een sierlijk verlicht hoekje in een duistere ruimte. Het is nu een vanzelfsprekend aangezicht. Toch kan ik er maar moeilijk aan wennen. Het gekmakende bouwgeluid van slijptollen, boren en vrachtwagens met hun irritante piepsignaal als ze achteruit rijden resoneert nog na in mijn hoofd. Ik kan me nog steeds inbeelden hoe het allemaal nog verre van af was. Hoe de ramen gezet werden. Hoe ze tegel voor tegel het plein aangelegd hebben, nadat ze stukje voor stukje de grond egaal hadden gemaakt. Hoe ze met beton een nieuwe oprit ernaast maakten. Gras gelegd in de opengelaten ruimte. Afgelopen week de bankjes erin. Een eindeloos proces waarvan ik zeker een maand lang voorspelde dat ze aan het eind van de week toch echt wel klaar zouden zijn. Het duurde me ook veel te lang. De bouwvakkers legden elke dag hun gereedschap neer als hun werktijd er op zat en ik nog een paar uur achter het scherm bleef doortikken. Hadden ze niet nog wat meer kunnen doen? Misschien. Gebrek aan discipline? Ik zet zelf altijd druk op mezelf wat meer te doen. Soms misschien meer dan goed voor me is. Wanneer is het genoeg? De norm is om alsmaar door te gaan. Verwachtingen zijn altijd hoog, of worden anders wel naar boven bijgesteld. Overbelasting van het lichaam als gevolg. Wat is goed? Het behalen van doelstellingen van werk staat op gespannen voet met het lichaam in balans houden. Wanneer is er sprake van vooruitgang? Het zijn vragen die zich aandienen wanneer je voor drie jaar door hetzelfde raam naar buiten kijkt. En telkens bezig bent met een product dat nooit af lijkt te komen en waarvan de toegevoegde waarde in nevelen gehuld is. Telkens kleine stapjes naar een onduidelijk doel. Ik kijk weer naar buiten en zie een nieuwe stroom mensen over het plein bewegen.
]]>Onontkoombaarhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/10/03/onontkoombaar-7091690/2009-10-03T17:25:28+02:00 <p>Een reis naar Loch Ness is een reis naar ergens en nergens tegelijk. De omgeving slokt me op. Uitgestrekte heuvels, diep water en de ruïnes van een kasteel. Prachtige heldere kleuren. Groen. Blauw. Gesteente. Grenzen van tijd en ruimte komen te vervallen. Het meer strekt zich zo ver uit dat het aan de horizon met een lichte bolling verdwijnt. Het einde van de wereld. Onderweg naar deze plek komt er een cosmetische kracht van de Highlands. De toppen van sommige bergen zijn in nevelen gehuld. Imposant groot tussen groene vlakke velden. Oneindig landschap. Waar de schepping zich in al haar puurheid uitstrekt. Resultaat van miljarden jaren van evolutie. Nauwelijks aangetast, alleen door de smalle snelweg die er doorheen slingert en de parkeerplekken waar de bussen stoppen om het toeristenvee even uit te laden voor de snelle digitale vereeuwiging van een tijdloos schouwspel. Veranderingen nauwelijks waar te nemen in een mensenleven. Zo omvattend dat m’n hoofd er van gaat tollen. Niet te bevatten. Maar daarom niet minder tastbaar. De bergen en bomen omringen me. Onontkoombaar dringen ze hun aanwezigheid op. Daar staan ze. En daar zullen ze over honderd jaar staan. Ik niet. Zoveel is wel zeker. Het maakt een mens nietig. Elke stap oneindig klein. En tegelijkertijd is elk moment voor onszelf onmetelijk groot. Het definieert ons bestaan. We zijn vaak niet eens in staat om onze dagelijkse problemen er in op te lossen. We worden mentaal ontwapend in de aanblik van de concreetheid van het leven. En zelfs als een stap gezet wordt, blijft de onzekerheid bestaan of je de juiste keuze hebt gemaakt. Een geloof of ideaal is mooi, maar des te meer raadselachtig als praktische vragen en keuzes zich opdringen. Duidelijke richtlijnen en oordelen zijn afwezig. Maar de onzekerheid maakt ons niet tot slappe en weerloze objecten. We zijn niet veroordeeld tot nietsdoen of willoze overgave aan al dat gebeurt. Het is wel degelijk mogelijk een verschil te maken. Anderen gelukkig te maken. Lijden is nog altijd niet beter dan geluk. Daartoe moeten we proberen zoveel mogelijk te doen en op een gegeven moment een keuze maken als we het gevoel hebben dat het moment er naar is. Daarna draait het om gemoedsrust, vrede verkrijgen met dat wat gebeurd is. Reflectie kan tot gemoedsrust leiden en ook tot inzicht over hoe we onze situatie kunnen verbeteren, wat de beste stap is voor de toekomst. Ook al zijn reflecties maar tijdelijk. Het zijn allemaal stappen die we moeten zetten om verder te komen in het leven. Zo vordert het leven en komen we ergens en nergens tegelijk.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/10/03/onontkoombaar-7091690/#comments">Comments</a> </small> </p>Een reis naar Loch Ness is een reis naar ergens en nergens tegelijk. De omgeving slokt me op. Uitgestrekte heuvels, diep water en de ruïnes van een kasteel. Prachtige heldere kleuren. Groen. Blauw. Gesteente. Grenzen van tijd en ruimte komen te vervallen. Het meer strekt zich zo ver uit dat het aan de horizon met een lichte bolling verdwijnt. Het einde van de wereld. Onderweg naar deze plek komt er een cosmetische kracht van de Highlands. De toppen van sommige bergen zijn in nevelen gehuld. Imposant groot tussen groene vlakke velden. Oneindig landschap. Waar de schepping zich in al haar puurheid uitstrekt. Resultaat van miljarden jaren van evolutie. Nauwelijks aangetast, alleen door de smalle snelweg die er doorheen slingert en de parkeerplekken waar de bussen stoppen om het toeristenvee even uit te laden voor de snelle digitale vereeuwiging van een tijdloos schouwspel. Veranderingen nauwelijks waar te nemen in een mensenleven. Zo omvattend dat m’n hoofd er van gaat tollen. Niet te bevatten. Maar daarom niet minder tastbaar. De bergen en bomen omringen me. Onontkoombaar dringen ze hun aanwezigheid op. Daar staan ze. En daar zullen ze over honderd jaar staan. Ik niet. Zoveel is wel zeker. Het maakt een mens nietig. Elke stap oneindig klein. En tegelijkertijd is elk moment voor onszelf onmetelijk groot. Het definieert ons bestaan. We zijn vaak niet eens in staat om onze dagelijkse problemen er in op te lossen. We worden mentaal ontwapend in de aanblik van de concreetheid van het leven. En zelfs als een stap gezet wordt, blijft de onzekerheid bestaan of je de juiste keuze hebt gemaakt. Een geloof of ideaal is mooi, maar des te meer raadselachtig als praktische vragen en keuzes zich opdringen. Duidelijke richtlijnen en oordelen zijn afwezig. Maar de onzekerheid maakt ons niet tot slappe en weerloze objecten. We zijn niet veroordeeld tot nietsdoen of willoze overgave aan al dat gebeurt. Het is wel degelijk mogelijk een verschil te maken. Anderen gelukkig te maken. Lijden is nog altijd niet beter dan geluk. Daartoe moeten we proberen zoveel mogelijk te doen en op een gegeven moment een keuze maken als we het gevoel hebben dat het moment er naar is. Daarna draait het om gemoedsrust, vrede verkrijgen met dat wat gebeurd is. Reflectie kan tot gemoedsrust leiden en ook tot inzicht over hoe we onze situatie kunnen verbeteren, wat de beste stap is voor de toekomst. Ook al zijn reflecties maar tijdelijk. Het zijn allemaal stappen die we moeten zetten om verder te komen in het leven. Zo vordert het leven en komen we ergens en nergens tegelijk.
]]>Nieuwe gezichtenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/09/20/nieuwe-gezichten-6999216/2009-09-20T00:28:15+02:00 <p>Het is een zonnige, zinderende dag. Muziek knalt uit boxen over de campus. Nieuwe gezichten zoeken naar houvast in de woelige mierenhoop van studenten. Nieuwe benen drentelen druk langs elkaar op een bed van folders. De eerste dag van de introductieweek. De valse start van het academische jaar. Dagen waarin de universiteit een levendige en bruisende plek lijkt waar iedereen vol enthousiasme heen en weer drentelt tussen enerverende gebeurtenissen. Gedurende de komende weken zal de opwinding echter gestaag verdwijnen, zoals het zonlicht. De wirwar zal geleidelijk overgaan in regelmatige patronen van colleges, sporten, studeren en uitgaan. De kluwen nieuwe gezichten zal ontwaard worden zodat sociale netwerken zich uitkristalliseren. Met zoveel nieuwe gezichten een proces van cosmetische omvang. Elke avond drinken en feesten en dan zo vroeg als de kater het toelaat weer naar de universiteit. De bibliotheek afgeladen vol. Geen pc te krijgen. Er moet dringend op Facebook gekeken worden. Overal zitten studenten te browsen door profielen, berichten en fotoalbums vol met overbelichte beschonken tronies in duistere plekken waar ongetwijfeld een feestelijke stemming zal hebben gehangen. Geenszins een vlugge en oppervlakkige bezigheid. Het diep doordringen in iemands privacy is een hels karwei. Studeren komt aldus op een bijspoor terecht. Uiteindelijk zijn de colleges en werkgroepen toch een stuk minder veeleisend dan de feesten en Facebook. De dwingende kracht van de online vriendschapsverzoeken is sterker dan het indringende verzoek van de docent om de lesstof te bestuderen. Elk uur een nieuwe status update is belangrijker dan een kennis upgrade. Zo blijven de boeken liggen. En worden kansen gemist op verdieping, zowel intellectueel als sociaal. Alle Facebook uren zouden zoveel beter besteed kunnen worden aan het organiseren van een lezing, debat, studiereis, excursie, kunstzinnige activiteit, of vriendschapsverband. Studie- en studentenverenigingen zwelgen echter liever in het stimuleren van nachtbraken. Een vervlakking van het academische leven. De initiële eruptie van activiteit vlakt over het jaar stilletjes uit. Een lauwwarm braaksel waar het potentieel in verdrinkt, verspreidt zich over de campus. Antiperistaltische bewegingen geven gezichten vorm.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/09/20/nieuwe-gezichten-6999216/#comments">Comments</a> </small> </p>Het is een zonnige, zinderende dag. Muziek knalt uit boxen over de campus. Nieuwe gezichten zoeken naar houvast in de woelige mierenhoop van studenten. Nieuwe benen drentelen druk langs elkaar op een bed van folders. De eerste dag van de introductieweek. De valse start van het academische jaar. Dagen waarin de universiteit een levendige en bruisende plek lijkt waar iedereen vol enthousiasme heen en weer drentelt tussen enerverende gebeurtenissen. Gedurende de komende weken zal de opwinding echter gestaag verdwijnen, zoals het zonlicht. De wirwar zal geleidelijk overgaan in regelmatige patronen van colleges, sporten, studeren en uitgaan. De kluwen nieuwe gezichten zal ontwaard worden zodat sociale netwerken zich uitkristalliseren. Met zoveel nieuwe gezichten een proces van cosmetische omvang. Elke avond drinken en feesten en dan zo vroeg als de kater het toelaat weer naar de universiteit. De bibliotheek afgeladen vol. Geen pc te krijgen. Er moet dringend op Facebook gekeken worden. Overal zitten studenten te browsen door profielen, berichten en fotoalbums vol met overbelichte beschonken tronies in duistere plekken waar ongetwijfeld een feestelijke stemming zal hebben gehangen. Geenszins een vlugge en oppervlakkige bezigheid. Het diep doordringen in iemands privacy is een hels karwei. Studeren komt aldus op een bijspoor terecht. Uiteindelijk zijn de colleges en werkgroepen toch een stuk minder veeleisend dan de feesten en Facebook. De dwingende kracht van de online vriendschapsverzoeken is sterker dan het indringende verzoek van de docent om de lesstof te bestuderen. Elk uur een nieuwe status update is belangrijker dan een kennis upgrade. Zo blijven de boeken liggen. En worden kansen gemist op verdieping, zowel intellectueel als sociaal. Alle Facebook uren zouden zoveel beter besteed kunnen worden aan het organiseren van een lezing, debat, studiereis, excursie, kunstzinnige activiteit, of vriendschapsverband. Studie- en studentenverenigingen zwelgen echter liever in het stimuleren van nachtbraken. Een vervlakking van het academische leven. De initiële eruptie van activiteit vlakt over het jaar stilletjes uit. Een lauwwarm braaksel waar het potentieel in verdrinkt, verspreidt zich over de campus. Antiperistaltische bewegingen geven gezichten vorm.
]]>Garyhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/09/12/gary-6951046/2009-09-12T23:46:22+02:00 <p>Ik kwam Gary op straat tegen. Hij stond ineens voor me en begon zomaar wat te praten. Ik ving slechts flarden op van zijn verhaal omdat zijn accent erg sterk was en ik er ook maar half met mijn aandacht bij was. Daar stond ik, oog in oog met een man van rond de vijftig jaar, die ik me hiervoor nooit had kunnen inbeelden en hierna nooit meer zal kunnen vergeten. Ik stopte omdat ik dacht dat hij wat wilde vragen. Hij wilde wat kwijt. Tijdens een ritueel van knikken en bevestigende geluiden zoek ik naar een beleefde uitweg. Hij kijkt me echter te doordringend aan met zijn blauwe ogen, waar een soort van grijze waas overheen ligt. Alsof het verdwijnen van de kleur van zijn haar is doorgegaan nadat de haargrens bereikt was. Zijn hele voorkomen doet groezelig aan, de ellende klinkt uit zijn stem. Een verhaal in mineur, werken in de haven, vroeger, hoe simpel het leven geweest was. Ik probeer door mijn blik van horloge in de verte te laten glijden hem kenbaar te maken dat ik verder wil voordat hij om geld begint te vragen. Hij is echter al gebarend enkele centimeters dichterbij gekomen zodat een walm van alcohol en zweet me nu omringt. Of we niet een pint kunnen gaan drinken, hij betaalt. Het is half twee ’s middags. Ik stel me even voor hoe dat zou zijn. In een donkere muffige pub als mannen onder elkaar klagen over het leven. Een pint en nog een pint en nog één en dan voor etenstijd naar huis wankelen. Of hij er thuis nog zou worden ingelaten wist hij niet, zijn vrouw was vreselijk. Ze deed alles om hem stuk te maken. En dat terwijl hij altijd zo hard gewerkt had. En wat kon hij er aan doen dat hij ontslagen werd, iedereen werd de laan uit gestuurd. En nu kon en wilde hij geen ander werk meer doen, omdat hij nooit een ander vak had geleerd en zich er te oud voor voelde om dat alsnog te doen. Ik begin medelijden te krijgen met zijn moedeloze situatie. Maar toch wijs ik zijn voorstel af. Niet uit desinteresse, maar uit moraal. Als hij een beter leven wil, moet hij niet klagend zuipen. Hij blijft zich afzetten tegen dat wat hem is overkomen. Hij geeft alles en iedereen de schuld zonder naar oplossingen of acceptatie te zoeken. Het is de laffe keuze om zichzelf niet over te durven geven aan het leven, het leven te omarmen. De neiging om te zoeken naar iets dat we willen zonder de moeite te nemen, is niemand onbekend. Zitten in afwachting, in uitstel. Zo schop ik bijna dagelijks de inspiratie voor me uit met het idee dat iets betekenisvols schrijven toch niet lukt. Maar dankzij Gary niet langer. Ik kwam hem opeens tegen. En opeens was hij weer weg. Uitstel en afstel verdwenen. Het was de inspiratie die tot me sprak.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/09/12/gary-6951046/#comments">Comments</a> </small> </p>Ik kwam Gary op straat tegen. Hij stond ineens voor me en begon zomaar wat te praten. Ik ving slechts flarden op van zijn verhaal omdat zijn accent erg sterk was en ik er ook maar half met mijn aandacht bij was. Daar stond ik, oog in oog met een man van rond de vijftig jaar, die ik me hiervoor nooit had kunnen inbeelden en hierna nooit meer zal kunnen vergeten. Ik stopte omdat ik dacht dat hij wat wilde vragen. Hij wilde wat kwijt. Tijdens een ritueel van knikken en bevestigende geluiden zoek ik naar een beleefde uitweg. Hij kijkt me echter te doordringend aan met zijn blauwe ogen, waar een soort van grijze waas overheen ligt. Alsof het verdwijnen van de kleur van zijn haar is doorgegaan nadat de haargrens bereikt was. Zijn hele voorkomen doet groezelig aan, de ellende klinkt uit zijn stem. Een verhaal in mineur, werken in de haven, vroeger, hoe simpel het leven geweest was. Ik probeer door mijn blik van horloge in de verte te laten glijden hem kenbaar te maken dat ik verder wil voordat hij om geld begint te vragen. Hij is echter al gebarend enkele centimeters dichterbij gekomen zodat een walm van alcohol en zweet me nu omringt. Of we niet een pint kunnen gaan drinken, hij betaalt. Het is half twee ’s middags. Ik stel me even voor hoe dat zou zijn. In een donkere muffige pub als mannen onder elkaar klagen over het leven. Een pint en nog een pint en nog één en dan voor etenstijd naar huis wankelen. Of hij er thuis nog zou worden ingelaten wist hij niet, zijn vrouw was vreselijk. Ze deed alles om hem stuk te maken. En dat terwijl hij altijd zo hard gewerkt had. En wat kon hij er aan doen dat hij ontslagen werd, iedereen werd de laan uit gestuurd. En nu kon en wilde hij geen ander werk meer doen, omdat hij nooit een ander vak had geleerd en zich er te oud voor voelde om dat alsnog te doen. Ik begin medelijden te krijgen met zijn moedeloze situatie. Maar toch wijs ik zijn voorstel af. Niet uit desinteresse, maar uit moraal. Als hij een beter leven wil, moet hij niet klagend zuipen. Hij blijft zich afzetten tegen dat wat hem is overkomen. Hij geeft alles en iedereen de schuld zonder naar oplossingen of acceptatie te zoeken. Het is de laffe keuze om zichzelf niet over te durven geven aan het leven, het leven te omarmen. De neiging om te zoeken naar iets dat we willen zonder de moeite te nemen, is niemand onbekend. Zitten in afwachting, in uitstel. Zo schop ik bijna dagelijks de inspiratie voor me uit met het idee dat iets betekenisvols schrijven toch niet lukt. Maar dankzij Gary niet langer. Ik kwam hem opeens tegen. En opeens was hij weer weg. Uitstel en afstel verdwenen. Het was de inspiratie die tot me sprak.
]]>Verbeelding van het lopenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/08/26/verbeelding-van-het-lopen-6827244/2009-08-26T17:18:07+02:00 <p>Als ik grote teugen adem begin te nemen, merk ik dat ik de muziek vergeten ben. Doorgaans ga ik alleen hardlopen met koptelefoontjes in. Muziek geeft ritme aan en helpt tegen de verveling van monotone stappen en ademhaling. In het sportcentrum plug ik ze zelfs in op het schermpje van de loopband om tv te kijken onder het lopen. Een uiterst treurig aangezicht, maar bij gebrek aan prettige looproutes in Glasgow is dit het beste wat ik er van kan maken om de conditie op peil te houden. Als er geen vermakelijke beelden van het scherm komen, verplaats ik me in gedachten naar mijn gebruikelijke rondje in Leiden of Domburg. Door zoveel mogelijk details voor de geest te halen, kan ik het halfuur volmaken. Nu onderga ik echter de echte ervaring. En die is zwaar, zo op de vroege vakantieochtend. M’n benen willen nog niet zo vooruit als in de middag of avond. Om de aandacht af te leiden van het lijden richt ik me op de details. De felle ochtendzon straalt lichtgeel vanachter wat dunne sluierbewolking. De wind blaast zachtjes door het groengele duingras. Een ouder echtpaar kijkt zwijgend uit vanaf het duin over het nog lege strand. De golven leggen rustig ruisend meer zand bloot door zich langzaam terug te trekken. Een beestje ruist in het struikgewas. Af en toe passeer ik wat vroege wandelaars, een enkele verloren ziel met Noorse skistokken. Het stenen duinpad gaat over in zand en schelpen en wordt heuvelachtiger. Op en neer zodat soms de zee wel en soms niet zichtbaar is. Aan de andere kant van het pad het groen van het bos, dat ik op het vertrouwde punt insla. Het pad slingert heen en weer tussen de bomen. Even overheerst de wanhoop der instorting. bij het zicht van de laaghangende boom die door een verticale balk ondersteund wordt, heb ik me herpakt. Ik zet nog even aan voor de laatste tientallen meters. De huizen komen weer in zicht en tussen twee hotels door kom ik van bospad weer op straat. Linksaf, oversteken, rechts, de laatste passen, finish. Ik sluit voor een moment m’n ogen, als om de beelden op te slaan in een melodie voor het lopen. Daar kan ik weer een jaar op vooruit.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/08/26/verbeelding-van-het-lopen-6827244/#comments">Comments</a> </small> </p>Als ik grote teugen adem begin te nemen, merk ik dat ik de muziek vergeten ben. Doorgaans ga ik alleen hardlopen met koptelefoontjes in. Muziek geeft ritme aan en helpt tegen de verveling van monotone stappen en ademhaling. In het sportcentrum plug ik ze zelfs in op het schermpje van de loopband om tv te kijken onder het lopen. Een uiterst treurig aangezicht, maar bij gebrek aan prettige looproutes in Glasgow is dit het beste wat ik er van kan maken om de conditie op peil te houden. Als er geen vermakelijke beelden van het scherm komen, verplaats ik me in gedachten naar mijn gebruikelijke rondje in Leiden of Domburg. Door zoveel mogelijk details voor de geest te halen, kan ik het halfuur volmaken. Nu onderga ik echter de echte ervaring. En die is zwaar, zo op de vroege vakantieochtend. M’n benen willen nog niet zo vooruit als in de middag of avond. Om de aandacht af te leiden van het lijden richt ik me op de details. De felle ochtendzon straalt lichtgeel vanachter wat dunne sluierbewolking. De wind blaast zachtjes door het groengele duingras. Een ouder echtpaar kijkt zwijgend uit vanaf het duin over het nog lege strand. De golven leggen rustig ruisend meer zand bloot door zich langzaam terug te trekken. Een beestje ruist in het struikgewas. Af en toe passeer ik wat vroege wandelaars, een enkele verloren ziel met Noorse skistokken. Het stenen duinpad gaat over in zand en schelpen en wordt heuvelachtiger. Op en neer zodat soms de zee wel en soms niet zichtbaar is. Aan de andere kant van het pad het groen van het bos, dat ik op het vertrouwde punt insla. Het pad slingert heen en weer tussen de bomen. Even overheerst de wanhoop der instorting. bij het zicht van de laaghangende boom die door een verticale balk ondersteund wordt, heb ik me herpakt. Ik zet nog even aan voor de laatste tientallen meters. De huizen komen weer in zicht en tussen twee hotels door kom ik van bospad weer op straat. Linksaf, oversteken, rechts, de laatste passen, finish. Ik sluit voor een moment m’n ogen, als om de beelden op te slaan in een melodie voor het lopen. Daar kan ik weer een jaar op vooruit.
]]>Kleinburgerlijke klaagzanghttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/08/06/kleinburgerlijke-klaagzang-6663903/2009-08-06T14:16:05+02:00 <p>Thuis is waar je Douwe Egberts drinkt. Met deze slogan probeerden de dames en heren Egberts ons destijds te overtuigen dat niet alleen hun koffie de beste was, maar dat het drinken er bijdraagt aan de kwaliteit van het leven (<em>quality of life</em>). Alhoewel zelfs Douwe Egberts het hier geen thuis van zal weten te maken voor mij, heeft de kwaliteit van de producten die je koopt en consumeert zeker een belangrijke invloed op de <em>quality of life</em>. Een kleinburgerlijke klaagzang: een bruine boterham met kaas is hier al een lastige opgave. In de supermarkten wordt louter cheddar of plastic importkaas verkocht en in de delicatessenzaak is wel wat degelijks te verkrijgen, maar alleen tegen hoge prijzen. Door de afwezigheid van bakkers is brood is nauwelijks vers te krijgen en wat de supermarkten aanbieden is doorgaans weinig smakelijk. Vleeswaren zijn verder doorgaans beperkt tot ham en bacon, plakjes salami zijn al delicatessen. Tot zover de boterham. Het diner. Basmatirijst of basmatirijst. De keur aan magnetronmaaltijden domineert het aantal opties voor een Oosterse, Italiaanse, of Mexicaanse maaltijd. Meters vriesvakken met opwarmmaaltijden en chips. Gebakken aardappelen zijn niet gebruikelijk, frituren is de norm. Snoep in overvloed, megapakken chips, tweeliterflessen fris. Eindeloze gangpaden met drank. Kwaliteit wijn: schroefdop. Alles wordt bij het afrekenen automatisch in grote hoeveelheden plastic zakken gestopt. Het lijkt wel of er totaal niet wordt nagedacht bij wat er wordt verkocht en gekocht. Een goede krant is ook al niet te vinden, dikke pakken papier met een derde binnenland (politiek), een derde <em>business</em> en een derde sport. Weinig buitenland en nog minder kritische analyses of prikkelende opinie. Om over de tabloids nog maar te zwijgen. Het versturen van een kaart wordt bemoeilijkt door de grote hoeveelheid kaarten met voorgedrukte, veelal belachelijke teksten, tot aan de verjaardag van tante of schoonzus aan toe. Vermoeiend. Kleinburgerlijke klaagzang dat thuis alles beter is, of worstelen met een enorm oppervlakkige consumptiemaatschappij? De levensmiddelen en andere producten die hier verkrijgbaar zijn roepen vaak een gevoel van verwondering en ontstemdheid op. Voedsel is weinig voedzaam en veel vet. Behalve de Indiase keuken, bieden lokale producten als fish & chips, haggis en de mierzoete frisdrank <em>Irn Bru</em> weinig soelaas. Lichaamsenergie, humeur en gezondheid moeten het bekostigen in deze barre zoektocht naar kwaliteit.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/08/06/kleinburgerlijke-klaagzang-6663903/#comments">Comments</a> </small> </p>Thuis is waar je Douwe Egberts drinkt. Met deze slogan probeerden de dames en heren Egberts ons destijds te overtuigen dat niet alleen hun koffie de beste was, maar dat het drinken er bijdraagt aan de kwaliteit van het leven (quality of life). Alhoewel zelfs Douwe Egberts het hier geen thuis van zal weten te maken voor mij, heeft de kwaliteit van de producten die je koopt en consumeert zeker een belangrijke invloed op de quality of life. Een kleinburgerlijke klaagzang: een bruine boterham met kaas is hier al een lastige opgave. In de supermarkten wordt louter cheddar of plastic importkaas verkocht en in de delicatessenzaak is wel wat degelijks te verkrijgen, maar alleen tegen hoge prijzen. Door de afwezigheid van bakkers is brood is nauwelijks vers te krijgen en wat de supermarkten aanbieden is doorgaans weinig smakelijk. Vleeswaren zijn verder doorgaans beperkt tot ham en bacon, plakjes salami zijn al delicatessen. Tot zover de boterham. Het diner. Basmatirijst of basmatirijst. De keur aan magnetronmaaltijden domineert het aantal opties voor een Oosterse, Italiaanse, of Mexicaanse maaltijd. Meters vriesvakken met opwarmmaaltijden en chips. Gebakken aardappelen zijn niet gebruikelijk, frituren is de norm. Snoep in overvloed, megapakken chips, tweeliterflessen fris. Eindeloze gangpaden met drank. Kwaliteit wijn: schroefdop. Alles wordt bij het afrekenen automatisch in grote hoeveelheden plastic zakken gestopt. Het lijkt wel of er totaal niet wordt nagedacht bij wat er wordt verkocht en gekocht. Een goede krant is ook al niet te vinden, dikke pakken papier met een derde binnenland (politiek), een derde business en een derde sport. Weinig buitenland en nog minder kritische analyses of prikkelende opinie. Om over de tabloids nog maar te zwijgen. Het versturen van een kaart wordt bemoeilijkt door de grote hoeveelheid kaarten met voorgedrukte, veelal belachelijke teksten, tot aan de verjaardag van tante of schoonzus aan toe. Vermoeiend. Kleinburgerlijke klaagzang dat thuis alles beter is, of worstelen met een enorm oppervlakkige consumptiemaatschappij? De levensmiddelen en andere producten die hier verkrijgbaar zijn roepen vaak een gevoel van verwondering en ontstemdheid op. Voedsel is weinig voedzaam en veel vet. Behalve de Indiase keuken, bieden lokale producten als fish & chips, haggis en de mierzoete frisdrank Irn Bru weinig soelaas. Lichaamsenergie, humeur en gezondheid moeten het bekostigen in deze barre zoektocht naar kwaliteit.
]]>Voetstappenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/07/21/voetstappen-6563369/2009-07-21T23:25:31+02:00 <p>Een moord als ontknoping en een laatste dramatische wending en dan is de film afgelopen. Op weg naar huis luister ik naar mijn voetstappen in de koele Schotse zomernacht. Ze betekenen niets meer dan het geluid dat ze voortbrengen. Er is geen spanningopvoerende achtergrondmuziek, geen verhaallijn, of een op handen zijnde gebeurtenis waar de toeschouwers al weet van hebben terwijl de hoofdrolspeler nog niets vermoedt. Er zijn geen plotse heftige emoties en ingenieuze ontknopingen. Het dagelijks leven hoeft niet binnen een time frame te vallen. Er is geen script en geen regie. We werken misschien ook wel nergens naartoe. Al dat we doen heeft geen achterliggende betekenis of morele lading en is ook niet louter en alleen gericht op oppervlakkig vermaak. Tenminste, we weten het niet. We weten niet of wat we doen juist is, of we het juiste perspectief hebben, of onze acties ergens toe leiden. Toch betekent dat niet dat het leven zinloos of onkenbaar is. We zijn wel degelijk in staat om er betekenis aan te geven. We kunnen reflecteren op onze ervaringen en een zekere mate van begrip bereiken. In hoeverre zo’n begrip juist of volledig is zullen we nooit weten. Het leven is daar ook te willekeurig voor. Maar dat deert ook niet. Wat er is, dat is er. Men kan tenslotte maar zoveel doen. Het enige dat we echt kunnen doen, moeten doen, is praten over onze gedachten, acties en reflecties. Dat is de enige manier waarop we ons begrip van ons leven en de wereld om ons heen kunnen toetsen op juistheid en volledigheid. Uiteraard is ook zo’n proces nooit volledig of juist, maar het is een verplichting die we hebben naar elkaar wanneer we elkaar aanzien in elkanders gelaat. Het bereiken van een gedeeld begrip of het begrip van het uiteenlopen van verschillende visies kan in ieder geval wat licht schijnen op onze voetstappen en hun weerklank.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/07/21/voetstappen-6563369/#comments">Comments</a> </small> </p>Een moord als ontknoping en een laatste dramatische wending en dan is de film afgelopen. Op weg naar huis luister ik naar mijn voetstappen in de koele Schotse zomernacht. Ze betekenen niets meer dan het geluid dat ze voortbrengen. Er is geen spanningopvoerende achtergrondmuziek, geen verhaallijn, of een op handen zijnde gebeurtenis waar de toeschouwers al weet van hebben terwijl de hoofdrolspeler nog niets vermoedt. Er zijn geen plotse heftige emoties en ingenieuze ontknopingen. Het dagelijks leven hoeft niet binnen een time frame te vallen. Er is geen script en geen regie. We werken misschien ook wel nergens naartoe. Al dat we doen heeft geen achterliggende betekenis of morele lading en is ook niet louter en alleen gericht op oppervlakkig vermaak. Tenminste, we weten het niet. We weten niet of wat we doen juist is, of we het juiste perspectief hebben, of onze acties ergens toe leiden. Toch betekent dat niet dat het leven zinloos of onkenbaar is. We zijn wel degelijk in staat om er betekenis aan te geven. We kunnen reflecteren op onze ervaringen en een zekere mate van begrip bereiken. In hoeverre zo’n begrip juist of volledig is zullen we nooit weten. Het leven is daar ook te willekeurig voor. Maar dat deert ook niet. Wat er is, dat is er. Men kan tenslotte maar zoveel doen. Het enige dat we echt kunnen doen, moeten doen, is praten over onze gedachten, acties en reflecties. Dat is de enige manier waarop we ons begrip van ons leven en de wereld om ons heen kunnen toetsen op juistheid en volledigheid. Uiteraard is ook zo’n proces nooit volledig of juist, maar het is een verplichting die we hebben naar elkaar wanneer we elkaar aanzien in elkanders gelaat. Het bereiken van een gedeeld begrip of het begrip van het uiteenlopen van verschillende visies kan in ieder geval wat licht schijnen op onze voetstappen en hun weerklank.
]]>Eiermeurhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/07/07/eiermeur-6467603/2009-07-07T19:32:47+02:00 <p>Met een klein sprongetje probeer ik de kapotte eieren op de grond te ontwijken, maar kan niet voorkomen dat ik er toch in stap. Een halve eierschil kraakt onder m’n voeten. Terwijl ik de schilletjes onder m’n schoen vandaan peuter begint de gids te vertellen over de historie van het gebouw waar we ons bevinden. Het Palazzo Poggi is één van de oudste, grootste en meest belangrijke gebouwen van de Universiteit van Bologna. Naast de bibliotheek en het studentenmuseum huist de centrale administratie en het bestuur van de universiteit er. Vandaar de eieren. Een grote groep studenten heeft net staan betogen tegen de manier waarop de huidige universiteitsplannen de economische crisis afwentelen op de studenten. Voor de ingang werden ze tegengehouden door een cordon agenten, waarop de eieren door de lucht zoefden. Daarna trok de stoet verder door Via Zamboni, de straat waar de meeste universiteitsgebouwen zich bevinden en het studentenleven zich concentreert, achter een groot spandoek (‘Non pagheremo 1 euro – We are your crisis’) en onder luid geschreeuw. Dat is Italië, glimlacht onze gids, het houden van demonstraties is een regulier verschijnsel in de studentenwereld. Als we na een tijdje door het studentenmuseum lopen, wordt me duidelijk dat deze demonstratiedrang op z’n minst gedeeltelijk gevoed wordt door het precedent dat geschapen werd door de studentenprotesten in mei 1968 in Parijs. Na demonstraties tegen de bezetting van een Parijse universiteit verspreidde zich in die maand een revolutionaire geest door heel Frankrijk en andere landen, waaronder Italië. De afmetingen van deze historische opstand staat in schril contrast tot de groep eiergooiende demonstranten. Laat staan de Nederlandse studentenwereld, waar demonstreren zeldzaam is, alsmede maatschappelijke betrokkenheid en revolutionaire geest. Waarom? Hebben we het zo goed? Of interesseren problemen ons niet? Of werken we volgens meer subtiele en bestuurlijke wegen? Misschien hebben we onze revolutionaire veren wel afgeschud. De jaren zestig en zeventig zijn geschiedenis en we hebben al onze rechten en vrijheden verworven. Maar dat betekent niet dat er geen misstanden meer zijn. Dat er niets meer het demonstreren waard is. Toch doen we nu niets noemenswaardigs meer. Vanmorgen berichtte de krant over wederom een demonstratie in Via Zamboni. Terwijl ik de eieren alweer door de lucht zie vliegen vraag ik me af hoe penetrant de eiermeur moet zijn voordat we nog eens de moeite zullen nemen om onze stem te verheffen.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/07/07/eiermeur-6467603/#comments">Comments</a> </small> </p>Met een klein sprongetje probeer ik de kapotte eieren op de grond te ontwijken, maar kan niet voorkomen dat ik er toch in stap. Een halve eierschil kraakt onder m’n voeten. Terwijl ik de schilletjes onder m’n schoen vandaan peuter begint de gids te vertellen over de historie van het gebouw waar we ons bevinden. Het Palazzo Poggi is één van de oudste, grootste en meest belangrijke gebouwen van de Universiteit van Bologna. Naast de bibliotheek en het studentenmuseum huist de centrale administratie en het bestuur van de universiteit er. Vandaar de eieren. Een grote groep studenten heeft net staan betogen tegen de manier waarop de huidige universiteitsplannen de economische crisis afwentelen op de studenten. Voor de ingang werden ze tegengehouden door een cordon agenten, waarop de eieren door de lucht zoefden. Daarna trok de stoet verder door Via Zamboni, de straat waar de meeste universiteitsgebouwen zich bevinden en het studentenleven zich concentreert, achter een groot spandoek (‘Non pagheremo 1 euro – We are your crisis’) en onder luid geschreeuw. Dat is Italië, glimlacht onze gids, het houden van demonstraties is een regulier verschijnsel in de studentenwereld. Als we na een tijdje door het studentenmuseum lopen, wordt me duidelijk dat deze demonstratiedrang op z’n minst gedeeltelijk gevoed wordt door het precedent dat geschapen werd door de studentenprotesten in mei 1968 in Parijs. Na demonstraties tegen de bezetting van een Parijse universiteit verspreidde zich in die maand een revolutionaire geest door heel Frankrijk en andere landen, waaronder Italië. De afmetingen van deze historische opstand staat in schril contrast tot de groep eiergooiende demonstranten. Laat staan de Nederlandse studentenwereld, waar demonstreren zeldzaam is, alsmede maatschappelijke betrokkenheid en revolutionaire geest. Waarom? Hebben we het zo goed? Of interesseren problemen ons niet? Of werken we volgens meer subtiele en bestuurlijke wegen? Misschien hebben we onze revolutionaire veren wel afgeschud. De jaren zestig en zeventig zijn geschiedenis en we hebben al onze rechten en vrijheden verworven. Maar dat betekent niet dat er geen misstanden meer zijn. Dat er niets meer het demonstreren waard is. Toch doen we nu niets noemenswaardigs meer. Vanmorgen berichtte de krant over wederom een demonstratie in Via Zamboni. Terwijl ik de eieren alweer door de lucht zie vliegen vraag ik me af hoe penetrant de eiermeur moet zijn voordat we nog eens de moeite zullen nemen om onze stem te verheffen.
]]>Plompverloren lamzakkenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/06/21/plompverloren-lamzakken-6357199/2009-06-21T19:35:52+02:00 <p>Ongeduldig wacht ik op een taxi. De ladderzatte rij voor me lijkt zich een stuk minder te bekommeren om het wachten op een vervoersmiddel naar huis. Lopen op dit tijdstip is niet veilig. Te veel dronken idioten en overvallers met messen. Om middernacht lopen op zaterdag de pubs leeg. Overal schreeuwende debielen. De verplichte sluitingstijd kan niet vroeg genoeg komen. De 43 miljoen pond die dit jaar naar de bestrijding van alcoholisme gaat in dit land verdwijnt in een put zo bodemloos als de kelen van die malloten. Slappe zakken. Alle oude mannen dezelfde aardappelneuzen waar de paarse aderen dik doorheen schijnen in contrast met de rode konen die hun grauwige witte huid kleurt. De jongeren steken opgepompt in hun strakke shirtjes waar de kettinkjes overheen hangen. Al voor etenstijd staan ze van alle generaties wankelend voor de deur van de pub aan een sigaretje te lurken. Geen enkele zelfbeheersing, geen eigenwaarde, geen doel in het leven. Het is altijd oppassen geblazen om op straat niet tegen zo’n zwalkende lamzak op te botsen. Op weg naar een grauw flatje waar zijn ellendige leven zich afspeelt tegen een decor van bevuilde muren en ranzige vloeren. Een zielig en sneu bestaan van drank, ongeluk en klaagzang. Ik schrik op van een kerel die plots omvalt en op straat terecht komt achter een zojuist gearriveerde taxi. Een hels gelach breekt los. Een paar van die lamlullen raken in een discussie terwijl ze het aan een popje op wankele hakken overlaten hun maat overeind te helpen. Onbeschaamd schreeuwen ze onverstaanbare woorden de nacht in. Agressief en plompverloren. Overal om me heen is geschreeuw, uitdagende blikken kruisen, een eerste provocatie is op handen. Als ze het toch ook maar één keer in hun zatte kop zouden halen om zoveel als een vinger naar mijn meisje uit te steken stuur ik ze met één klap naar een andere wereld. Met een doffe dreun zouden ze op de natte stoep vallen en met hun kortgeschoren kop in een plakkerige plas bloed zich verder verwijderd voelen van de wereld dan ooit tevoren. Lang zou ik van zo’n heldemansdaad niet kunnen nagenieten, aangezien ik belaagd zou worden door een groep dronken maten die met hun apeharses de waarde van het verdedigen van een vrouws eer niet zouden kunnen vatten. Als men zijn leven lief is laat men elke onfatsoenlijkheid moedwillig over zich heen komen. Liever kijkt men als een klein muisje gevangen in een hoek trillend voor zich uit in de angst voor ongeremde bruutheid. Dan is het plots voorbij, de massa valt stil. Glazig staren ze voor zich uit tussen omvallen en aanvallen in.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/06/21/plompverloren-lamzakken-6357199/#comments">Comments</a> </small> </p>Ongeduldig wacht ik op een taxi. De ladderzatte rij voor me lijkt zich een stuk minder te bekommeren om het wachten op een vervoersmiddel naar huis. Lopen op dit tijdstip is niet veilig. Te veel dronken idioten en overvallers met messen. Om middernacht lopen op zaterdag de pubs leeg. Overal schreeuwende debielen. De verplichte sluitingstijd kan niet vroeg genoeg komen. De 43 miljoen pond die dit jaar naar de bestrijding van alcoholisme gaat in dit land verdwijnt in een put zo bodemloos als de kelen van die malloten. Slappe zakken. Alle oude mannen dezelfde aardappelneuzen waar de paarse aderen dik doorheen schijnen in contrast met de rode konen die hun grauwige witte huid kleurt. De jongeren steken opgepompt in hun strakke shirtjes waar de kettinkjes overheen hangen. Al voor etenstijd staan ze van alle generaties wankelend voor de deur van de pub aan een sigaretje te lurken. Geen enkele zelfbeheersing, geen eigenwaarde, geen doel in het leven. Het is altijd oppassen geblazen om op straat niet tegen zo’n zwalkende lamzak op te botsen. Op weg naar een grauw flatje waar zijn ellendige leven zich afspeelt tegen een decor van bevuilde muren en ranzige vloeren. Een zielig en sneu bestaan van drank, ongeluk en klaagzang. Ik schrik op van een kerel die plots omvalt en op straat terecht komt achter een zojuist gearriveerde taxi. Een hels gelach breekt los. Een paar van die lamlullen raken in een discussie terwijl ze het aan een popje op wankele hakken overlaten hun maat overeind te helpen. Onbeschaamd schreeuwen ze onverstaanbare woorden de nacht in. Agressief en plompverloren. Overal om me heen is geschreeuw, uitdagende blikken kruisen, een eerste provocatie is op handen. Als ze het toch ook maar één keer in hun zatte kop zouden halen om zoveel als een vinger naar mijn meisje uit te steken stuur ik ze met één klap naar een andere wereld. Met een doffe dreun zouden ze op de natte stoep vallen en met hun kortgeschoren kop in een plakkerige plas bloed zich verder verwijderd voelen van de wereld dan ooit tevoren. Lang zou ik van zo’n heldemansdaad niet kunnen nagenieten, aangezien ik belaagd zou worden door een groep dronken maten die met hun apeharses de waarde van het verdedigen van een vrouws eer niet zouden kunnen vatten. Als men zijn leven lief is laat men elke onfatsoenlijkheid moedwillig over zich heen komen. Liever kijkt men als een klein muisje gevangen in een hoek trillend voor zich uit in de angst voor ongeremde bruutheid. Dan is het plots voorbij, de massa valt stil. Glazig staren ze voor zich uit tussen omvallen en aanvallen in.
]]>Onvermijdelijk eindpunthttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/06/06/onvermijdelijk-eindpunt-6248418/2009-06-06T10:31:31+02:00 <p>Enige weken geleden woonde ik een lezing bij van een gerenommeerde Amerikaanse professor van wie ik nog nooit had gehoord over de hegemonie van het Westerse liberaal-democratische model in de internationale politiek. Hij stak een abstract en bij vlagen ongenuanceerd, maar niettemin prikkelend, verhaal af waarin hij schetste hoe deze hegemonie tot stand was gekomen onder de bezielende leiding van de V.S. en dat zij niet het eeuwige leven geschonken was. Sterker nog, hij voorspelde dat op niet al te lange termijn er een nieuw model zou gaan domineren, al vond hij het moeilijk om te zeggen wat dat dan precies zou zijn. Maar het einde van de geschiedenis, zoals gepopulariseerd door enkele wetenschappelijke denkers in het begin van de jaren negentig, was nooit geheel realistisch geweest en is door de ontwikkelingen in de laatste jaren compleet onwaarschijnlijk geworden. Alhoewel het merendeel van de wereld nog steeds het label democratie placht te gebruiken om zichzelf enige legitimiteit te verschaffen, zijn er enorm veel grote en kleine landen die er een hele andere, meer autoritaire, staatsvorm op nahouden. Bovendien is het democratische gehalte van Westerse landen zeer variabel en betwistbaar. Uiteraard zijn dit allemaal geen nieuwe constateringen, het blijft toch een beetje aanmodderen en het zal verder zo’n vaart niet lopen. Toch vraag ik me af hoe lang we nog zullen blijven geloven in het doorkabbelende liberaal-democratische model. Zo lang bestaat het nu ook weer niet en het is ook geen onvermijdelijk eindpunt. Bovendien zijn er verschillende omstandigheden waar het huidige model simpelweg geen antwoord op heeft: de brede steun voor populisten, de recente economische crisis, het opraken van natuurlijke hulpbronnen, de overtuigingskracht van online conspiracy documentaires, de weigering van Islamitische landen zich te conformeren, het falen van het Westerse model in voormalige koloniën in de Derde Wereld, de opkomst van het autoritaire China als wereldmacht en het schenden van regels van behoorlijk bestuur in Westerse landen als de V.S., Italië en zeer recent Groot-Brittannië. Wat staat ons te wachten? Revolutie? Voorlopig blijft het bij de geleidelijke penetratie van het systeem door het geloof in de onkunde van de staat en politiek, in oppervlakkige en extremistische populisten en in dat er toch ergens iets moet zijn dat alles beter voor ons zal maken.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/06/06/onvermijdelijk-eindpunt-6248418/#comments">Comments</a> </small> </p>Enige weken geleden woonde ik een lezing bij van een gerenommeerde Amerikaanse professor van wie ik nog nooit had gehoord over de hegemonie van het Westerse liberaal-democratische model in de internationale politiek. Hij stak een abstract en bij vlagen ongenuanceerd, maar niettemin prikkelend, verhaal af waarin hij schetste hoe deze hegemonie tot stand was gekomen onder de bezielende leiding van de V.S. en dat zij niet het eeuwige leven geschonken was. Sterker nog, hij voorspelde dat op niet al te lange termijn er een nieuw model zou gaan domineren, al vond hij het moeilijk om te zeggen wat dat dan precies zou zijn. Maar het einde van de geschiedenis, zoals gepopulariseerd door enkele wetenschappelijke denkers in het begin van de jaren negentig, was nooit geheel realistisch geweest en is door de ontwikkelingen in de laatste jaren compleet onwaarschijnlijk geworden. Alhoewel het merendeel van de wereld nog steeds het label democratie placht te gebruiken om zichzelf enige legitimiteit te verschaffen, zijn er enorm veel grote en kleine landen die er een hele andere, meer autoritaire, staatsvorm op nahouden. Bovendien is het democratische gehalte van Westerse landen zeer variabel en betwistbaar. Uiteraard zijn dit allemaal geen nieuwe constateringen, het blijft toch een beetje aanmodderen en het zal verder zo’n vaart niet lopen. Toch vraag ik me af hoe lang we nog zullen blijven geloven in het doorkabbelende liberaal-democratische model. Zo lang bestaat het nu ook weer niet en het is ook geen onvermijdelijk eindpunt. Bovendien zijn er verschillende omstandigheden waar het huidige model simpelweg geen antwoord op heeft: de brede steun voor populisten, de recente economische crisis, het opraken van natuurlijke hulpbronnen, de overtuigingskracht van online conspiracy documentaires, de weigering van Islamitische landen zich te conformeren, het falen van het Westerse model in voormalige koloniën in de Derde Wereld, de opkomst van het autoritaire China als wereldmacht en het schenden van regels van behoorlijk bestuur in Westerse landen als de V.S., Italië en zeer recent Groot-Brittannië. Wat staat ons te wachten? Revolutie? Voorlopig blijft het bij de geleidelijke penetratie van het systeem door het geloof in de onkunde van de staat en politiek, in oppervlakkige en extremistische populisten en in dat er toch ergens iets moet zijn dat alles beter voor ons zal maken.
]]>Blote knietjeshttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/05/25/blote-knietjes-6177004/2009-05-25T22:20:18+02:00 <p>De zurige lucht van fastfoodkots en parfums maakt me kotsmisselijk. Het is zaterdagavond en ik moet rillen van de koude wind. De bezopen wijven met hun dunne jurkjes en hoge hakken voelen niets door hun vettige pinguïnhuid. Heftig kakelend ondersteunen ze elkaar om niet op hun bek te gaan. Dan weer kijken ze met een glazige blik zoekend rond, verloren in hun zoektocht naar iets wat ze zich zelf niet meer herinneren. Hun zelfrespect zal het hoe dan ook niet zijn. Zoals ze daar lopen met hun kwabbige armen en druipende foefen. Er zullen wel ijspegels hangen in die Britse druipsteengrotten van ze. Vieze meisjes zijn het. Ze slepen mannen mee naar hun plakkerige hollen met aangekoekte ranzigheid. Maar dat houden ze angstvallig verborgen. Een strak jurkje, of het vlees er aan alle kanten uitpuilt of niet, een laag make-up er op met het plamuurmes, een walm parfum en een paar hoge hakken waar zelfs nuchter nauwelijks op te lopen is. Alles om af te leiden van die rotkoppen. De weinige fijne exemplaren die er tussen zitten compenseren hun gebrek aan overgewicht met overwicht en arrogantie. Staan ze daar een beetje te posten op de hoek van de straat, alsof ze wachten op klandizie. Van binnen zijn het natuurlijk heel gevoelige en onzekere meisjes die eigenlijk alleen maar op zoek zijn naar tedere liefkozing, maar om de een of andere reden telkens stuiten op ongevoelige macho’s die het alleen maar om het neuken te doen is. Misschien moeten ze zich dan eens in iets degelijks hijsen in plaats van er bij te lopen als een goedkope wipkip met afwerkbonus. Alsof ze rechtstreeks uit één van de tv-schermen in de pub zijn gelopen waarop een rapper onbetekenende teksten verkoopt tegen een achtergrond van halfnaakte wulpse sloeries. Vrouwen bij de vleet, van de hand in de tand, in de spleet. Geëmancipeerde gebruiksvoorwerpen, vrijgevochten en bandeloos, ongegeneerd en laveloos. Zelfs het lantaarnlicht kan hun aanblik niet verdragen. Dan maar de duisternis in, tot laat in de nacht dansen. Maar dat blijkt het hol van de leeuw. Schaamteloos gevoos in zweterige hollen met monotoon gedreun en hersendodend gesnuif. Flessen op tafels met gespreide benen eronder. Klamme dansvloeren met ranzig gesjans. Kotsend op de plee, met de blote knietjes op de natte tegels, gallige smurrie in het geblondeerde pornohaar en een geur van stinkende mossel.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/05/25/blote-knietjes-6177004/#comments">Comments</a> </small> </p>De zurige lucht van fastfoodkots en parfums maakt me kotsmisselijk. Het is zaterdagavond en ik moet rillen van de koude wind. De bezopen wijven met hun dunne jurkjes en hoge hakken voelen niets door hun vettige pinguïnhuid. Heftig kakelend ondersteunen ze elkaar om niet op hun bek te gaan. Dan weer kijken ze met een glazige blik zoekend rond, verloren in hun zoektocht naar iets wat ze zich zelf niet meer herinneren. Hun zelfrespect zal het hoe dan ook niet zijn. Zoals ze daar lopen met hun kwabbige armen en druipende foefen. Er zullen wel ijspegels hangen in die Britse druipsteengrotten van ze. Vieze meisjes zijn het. Ze slepen mannen mee naar hun plakkerige hollen met aangekoekte ranzigheid. Maar dat houden ze angstvallig verborgen. Een strak jurkje, of het vlees er aan alle kanten uitpuilt of niet, een laag make-up er op met het plamuurmes, een walm parfum en een paar hoge hakken waar zelfs nuchter nauwelijks op te lopen is. Alles om af te leiden van die rotkoppen. De weinige fijne exemplaren die er tussen zitten compenseren hun gebrek aan overgewicht met overwicht en arrogantie. Staan ze daar een beetje te posten op de hoek van de straat, alsof ze wachten op klandizie. Van binnen zijn het natuurlijk heel gevoelige en onzekere meisjes die eigenlijk alleen maar op zoek zijn naar tedere liefkozing, maar om de een of andere reden telkens stuiten op ongevoelige macho’s die het alleen maar om het neuken te doen is. Misschien moeten ze zich dan eens in iets degelijks hijsen in plaats van er bij te lopen als een goedkope wipkip met afwerkbonus. Alsof ze rechtstreeks uit één van de tv-schermen in de pub zijn gelopen waarop een rapper onbetekenende teksten verkoopt tegen een achtergrond van halfnaakte wulpse sloeries. Vrouwen bij de vleet, van de hand in de tand, in de spleet. Geëmancipeerde gebruiksvoorwerpen, vrijgevochten en bandeloos, ongegeneerd en laveloos. Zelfs het lantaarnlicht kan hun aanblik niet verdragen. Dan maar de duisternis in, tot laat in de nacht dansen. Maar dat blijkt het hol van de leeuw. Schaamteloos gevoos in zweterige hollen met monotoon gedreun en hersendodend gesnuif. Flessen op tafels met gespreide benen eronder. Klamme dansvloeren met ranzig gesjans. Kotsend op de plee, met de blote knietjes op de natte tegels, gallige smurrie in het geblondeerde pornohaar en een geur van stinkende mossel.
]]>Thuiskomenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/05/11/thuiskomen-6098337/2009-05-11T18:58:16+02:00 <p>Na maanden van snoeihard werken en regelmatig reizen ben ik weer thuis. Ik parkeer m’n fiets op het enige vrije plekje dat ik kan vinden op de Lange Mare. Het is een zonnige zaterdagmiddag en ouderwets druk in de stad. Alle elementen van het Leidse weekend zijn daar: de Haarlemmerstraat en Nieuwe Rijn gevuld met Leids volk, de markt voor de wekelijkse portie fruit en kaas, het draaiorgel met haar ambetante klanken, de stroopwafelkraam voor een grote warme unit, de sigarenboer voor de weekendeditie van het NRC, de Italiaanse traiteur voor een broodje, terrasjes voor een biertje in de lentezon. Met een zucht glimlach ik de spanning uit mijn lijf en begin te lopen door de straten die er voor mij altijd al waren. De stad als een warm bad. Toch mis ik iets. Het werk heeft de afgelopen maanden mijn gedachten zo beheerst dat ik moeite kreeg met slapen en het vaak aan creatieve inspiratie ontbrak. Leiden, mijn kleine paradijsje, brengt ontspanning. Maar de inspiratie ontbreekt. Ik loop door de straten rondom de Pieterskerk en het Rapenburg, sla af en toe een hofje in, en zet me op bankjes in de parken. De tijd kruipt omgemerkt voorbij terwijl ik kijk naar de bloeiende begroeiing aan de liefelijke huisjes op de Vliet, de verzakte wevershuisjes op de Herengracht, de imposante gevels van de pakhuizen op de Oude Rijn en de muurgedichten die op de meest onverwachte plekken zijn aangebracht. Overal is het stil. Er gebeurt weinig, er is geen mens op straat. Een hond passeert, een fiets. Als de kerkklokken slaan, houdt zelfs de wind zich een moment stil, wetende dat alles nog altijd hetzelfde is en ook zo zal blijven. Het zachte en zuivere geluid vult kortstondig de stilte die er heerst tussen de grachtenpanden die soms van binnen volledig uitgewoond zijn door generaties studenten. Monumentale gevels met muffige fusies. Zo is Leiden, ongebreideld mooi en aloud. Stokstijf als het standbeeld van burgemeester van der Werff aan de Steenschuur, waar ik naartoe ben gegaan in de hoop dat hij me net zo zal weten te inspireren als de burgers van de stad tijdens het beleg door de Spanjaarden. De stilte van zijn heldhaftige pose toont Leiden, rijk aan tradities, klein in ambities. Mezelf verliezen in deze stad is lastig. Er is geen hectiek, er zijn geen grote problemen, duizelingwekkende oude gebouwen, drommen toeristen, of extravert publiek om in meegesleurd te worden. Van alles is er een beetje. Maar vooral is er stilte. Ruimte om de geest vrij te maken voor nieuwe inspiratie, om jezelf te zoeken en te vinden, om telkens weer thuis te komen.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/05/11/thuiskomen-6098337/#comments">Comments</a> </small> </p>Na maanden van snoeihard werken en regelmatig reizen ben ik weer thuis. Ik parkeer m’n fiets op het enige vrije plekje dat ik kan vinden op de Lange Mare. Het is een zonnige zaterdagmiddag en ouderwets druk in de stad. Alle elementen van het Leidse weekend zijn daar: de Haarlemmerstraat en Nieuwe Rijn gevuld met Leids volk, de markt voor de wekelijkse portie fruit en kaas, het draaiorgel met haar ambetante klanken, de stroopwafelkraam voor een grote warme unit, de sigarenboer voor de weekendeditie van het NRC, de Italiaanse traiteur voor een broodje, terrasjes voor een biertje in de lentezon. Met een zucht glimlach ik de spanning uit mijn lijf en begin te lopen door de straten die er voor mij altijd al waren. De stad als een warm bad. Toch mis ik iets. Het werk heeft de afgelopen maanden mijn gedachten zo beheerst dat ik moeite kreeg met slapen en het vaak aan creatieve inspiratie ontbrak. Leiden, mijn kleine paradijsje, brengt ontspanning. Maar de inspiratie ontbreekt. Ik loop door de straten rondom de Pieterskerk en het Rapenburg, sla af en toe een hofje in, en zet me op bankjes in de parken. De tijd kruipt omgemerkt voorbij terwijl ik kijk naar de bloeiende begroeiing aan de liefelijke huisjes op de Vliet, de verzakte wevershuisjes op de Herengracht, de imposante gevels van de pakhuizen op de Oude Rijn en de muurgedichten die op de meest onverwachte plekken zijn aangebracht. Overal is het stil. Er gebeurt weinig, er is geen mens op straat. Een hond passeert, een fiets. Als de kerkklokken slaan, houdt zelfs de wind zich een moment stil, wetende dat alles nog altijd hetzelfde is en ook zo zal blijven. Het zachte en zuivere geluid vult kortstondig de stilte die er heerst tussen de grachtenpanden die soms van binnen volledig uitgewoond zijn door generaties studenten. Monumentale gevels met muffige fusies. Zo is Leiden, ongebreideld mooi en aloud. Stokstijf als het standbeeld van burgemeester van der Werff aan de Steenschuur, waar ik naartoe ben gegaan in de hoop dat hij me net zo zal weten te inspireren als de burgers van de stad tijdens het beleg door de Spanjaarden. De stilte van zijn heldhaftige pose toont Leiden, rijk aan tradities, klein in ambities. Mezelf verliezen in deze stad is lastig. Er is geen hectiek, er zijn geen grote problemen, duizelingwekkende oude gebouwen, drommen toeristen, of extravert publiek om in meegesleurd te worden. Van alles is er een beetje. Maar vooral is er stilte. Ruimte om de geest vrij te maken voor nieuwe inspiratie, om jezelf te zoeken en te vinden, om telkens weer thuis te komen.
]]>Ongrijpbaar en aanraakbaarhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/04/19/ongrijpbaar-en-aanraakbaar-5973295/2009-04-19T23:09:18+02:00 <p>Zachtjes klatert het water vanuit het bovenste bassin uit vier spuitmonden in dunne stralen in het grote bassin van de Fontana Tartarughe. Deze fontein uit de zestiende eeuw is één van de kleine schatten die de schilderachtige Joodse getto in Rome opsiert. In dit minder bekende deel van de stad zijn niet zo veel toeristen als rond bijvoorbeeld de Fontana di Trevi en het Pantheon, waar men over de hoofden kan lopen. Hier in de getto overheersen zachte kleuren en afbladderende begroeide muren. De zon verwarmt zachtjes de oranje muren en lichtblauwe luiken van de oude palazzi aan het plein en de gezichten van de groep leerlingen die verspreid rond de fontein zitten. Met potlood creëren ze de fontein in hun witte schetsboeken. Elke leerling zit op een andere plek en werpt zo een eigen perspectief op de fontein. Een jonge leraar loopt rond om hun interpretaties te inspecteren en te zien of ze de perfectie van de fontein voldoende weten vast te leggen. Er zijn veel prachtige details. Vier schelpachtige bakken worden gevuld met water vanuit de opengesperde bekken van vier dolfijnen. Bovenop de dolfijnen zitten vier jonge mannen met hun rug naar de fontein gekeerd die elk in een identieke beweging een schildpad in het bassin boven hun hoofd duwen. De leraar gaat van leerling tot leerling, komen de potloodstrepen overeen met de tastbare fontein? Hij tracht te doorgronden welke processen in hun hoofd leiden tot de weergaves op het papier. Welke interpretatie karakteriseert het beste de situatie? Wellicht is mijn foto van het hele gebeuren de beste impressie. Of de foto die vastlegt dat ik een foto maak, of de foto daarvan? En wie legt het geluid vast van de vogeltjes of passerende motorini? Indrukken en waarheden zijn veelomvattend en moeilijk te doorgronden. Dat is wat Rome duidelijk maakt. De stad is in nevelen gehuld. De oorzaken van de teloorgang van het Romeinse Rijk zijn nog altijd omstreden. De vele gezichten van de stad maken haar karakter ambigu. De schoonheid van de vele ruïnes en de historische bouwwerken die zijn blijven staan waar de toeristen zich aan vergapen en het verkeer langs voortraast. De moderne romantiek van immer getrokken camera’s, alomtegenwoordige commercie, bedelende daklozen en illegale straatventers. De impliciet erkende pracht van de vele fascistische gebouwen die zijn weerklank vindt tegen de muren van de oude gebouwen in de binnenstad als ’s nachts dronken jonge mannen liederen uit grootmoeders tijd zingen. De werkelijkheid is veelomvattend en ongrijpbaar. En toch aanraakbaar. Terug naar de fontein, waar de groep leerlingen vertrokken is en de schildpadden, jonge mannen en dolfijnen in hun eeuwige pose er op wachten om opnieuw omgezet te worden in impressies op onbeschreven bladen.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/04/19/ongrijpbaar-en-aanraakbaar-5973295/#comments">Comments</a> </small> </p>Zachtjes klatert het water vanuit het bovenste bassin uit vier spuitmonden in dunne stralen in het grote bassin van de Fontana Tartarughe. Deze fontein uit de zestiende eeuw is één van de kleine schatten die de schilderachtige Joodse getto in Rome opsiert. In dit minder bekende deel van de stad zijn niet zo veel toeristen als rond bijvoorbeeld de Fontana di Trevi en het Pantheon, waar men over de hoofden kan lopen. Hier in de getto overheersen zachte kleuren en afbladderende begroeide muren. De zon verwarmt zachtjes de oranje muren en lichtblauwe luiken van de oude palazzi aan het plein en de gezichten van de groep leerlingen die verspreid rond de fontein zitten. Met potlood creëren ze de fontein in hun witte schetsboeken. Elke leerling zit op een andere plek en werpt zo een eigen perspectief op de fontein. Een jonge leraar loopt rond om hun interpretaties te inspecteren en te zien of ze de perfectie van de fontein voldoende weten vast te leggen. Er zijn veel prachtige details. Vier schelpachtige bakken worden gevuld met water vanuit de opengesperde bekken van vier dolfijnen. Bovenop de dolfijnen zitten vier jonge mannen met hun rug naar de fontein gekeerd die elk in een identieke beweging een schildpad in het bassin boven hun hoofd duwen. De leraar gaat van leerling tot leerling, komen de potloodstrepen overeen met de tastbare fontein? Hij tracht te doorgronden welke processen in hun hoofd leiden tot de weergaves op het papier. Welke interpretatie karakteriseert het beste de situatie? Wellicht is mijn foto van het hele gebeuren de beste impressie. Of de foto die vastlegt dat ik een foto maak, of de foto daarvan? En wie legt het geluid vast van de vogeltjes of passerende motorini? Indrukken en waarheden zijn veelomvattend en moeilijk te doorgronden. Dat is wat Rome duidelijk maakt. De stad is in nevelen gehuld. De oorzaken van de teloorgang van het Romeinse Rijk zijn nog altijd omstreden. De vele gezichten van de stad maken haar karakter ambigu. De schoonheid van de vele ruïnes en de historische bouwwerken die zijn blijven staan waar de toeristen zich aan vergapen en het verkeer langs voortraast. De moderne romantiek van immer getrokken camera’s, alomtegenwoordige commercie, bedelende daklozen en illegale straatventers. De impliciet erkende pracht van de vele fascistische gebouwen die zijn weerklank vindt tegen de muren van de oude gebouwen in de binnenstad als ’s nachts dronken jonge mannen liederen uit grootmoeders tijd zingen. De werkelijkheid is veelomvattend en ongrijpbaar. En toch aanraakbaar. Terug naar de fontein, waar de groep leerlingen vertrokken is en de schildpadden, jonge mannen en dolfijnen in hun eeuwige pose er op wachten om opnieuw omgezet te worden in impressies op onbeschreven bladen.
]]>Net als in de filmhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/04/03/net-als-in-de-film-5883665/2009-04-03T14:26:31+02:00 <p>Het is het heetste moment van de dag. De conferentie die ik bezocht heb is voorbij en de zon in Miami brandt fel. M’n huid gloeit van een ochtend rondlopen door de wijk Little Havanna. M’n hart brandt nog vuriger. Alhoewel dit een wijk is die hoofdzakelijk bevolkt wordt door Amerikanen met een Cubaanse achtergrond en zodoende als achtergesteld wordt beschouwd, is het de enige plek in de stad waar ik echte mensen heb gevonden. Oprechte en vriendelijke mensen die niet verloren gaan tussen de wolkenkrabbers van het zakencentrum Downtown of het uiterlijk vertoon in het strandgebied South Beach. Er klinkt warme Zuid-Amerikaanse muziek uit speakers boven de ingang van kleine winkeltjes die een vrolijk palet van authentieke kleuren vormen. Het warmt de straat meer dan de zon en illustreert de vrolijke gemoedelijkheid van de kleine gebouwen en mensen. De gastvrijheid van de familie die het kleine eetcafeetje beheert waar ik lunch is geen uitzondering. In een plaatselijk kerkje en een buurtcentrum voor oorlogsveteranen werken mensen die uitgebreid de tijd nemen om te vertellen over hun leven, werk en de gemeenschap. Hun verhalen maken duidelijk hoezeer dit een land is waar collectieve trots gepaard gaat met egocentrisch eigenbelang, weidse welvaart met individuele problemen, vlugge vooruitgang met diepgewortelde ongelijkheden. Contrasten zijn groot. De Cubaanse minderheden in deze wijk, de zwarte minderheden in de achterstandwijk Overtown, de Haïtiaanse minderheden in Little Haïti. De jetset huist in wijken als Coconut Grove, Coral Gables en Bayside en pendelt naar het uit hoge hotels en bankgebouwen bestaande Downtown. De winkels, hotels, bars en het strand van Southbeach worden bevolkt door toeristen en jongeren die gezien willen worden. Toch voelt het nergens vreemd, alles is bekend. Bekend van tv. Ik heb het gevoel in een film rond te lopen. Of beter gezegd, verschillende films. Ik heb me begeven tussen de wetenschappers en professionals in pakken met papers en visitekaartjes als communicatiemiddel, tussen gespierde torsos en goed gevulde bikini’s waar de schreeuwerigheid van de kleding, cabrio’s, sieraden en tattoo’s de dienst uitmaakt, en tussen de Cubanen met hun kleinschalige genot van sigaren, domino en mierzoete koffie. Verschillende werelden met verschillende mensen en verschillende gebruiken. De afstanden zijn groot. Alleen te overbruggen door nieuwsgierige buitenstaanders. Maar allemaal met elkaar verbonden door brede stroken asfalt met benzineslurpende wagens. De harde realiteit van een onbegrensd land.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/04/03/net-als-in-de-film-5883665/#comments">Comments</a> </small> </p>Het is het heetste moment van de dag. De conferentie die ik bezocht heb is voorbij en de zon in Miami brandt fel. M’n huid gloeit van een ochtend rondlopen door de wijk Little Havanna. M’n hart brandt nog vuriger. Alhoewel dit een wijk is die hoofdzakelijk bevolkt wordt door Amerikanen met een Cubaanse achtergrond en zodoende als achtergesteld wordt beschouwd, is het de enige plek in de stad waar ik echte mensen heb gevonden. Oprechte en vriendelijke mensen die niet verloren gaan tussen de wolkenkrabbers van het zakencentrum Downtown of het uiterlijk vertoon in het strandgebied South Beach. Er klinkt warme Zuid-Amerikaanse muziek uit speakers boven de ingang van kleine winkeltjes die een vrolijk palet van authentieke kleuren vormen. Het warmt de straat meer dan de zon en illustreert de vrolijke gemoedelijkheid van de kleine gebouwen en mensen. De gastvrijheid van de familie die het kleine eetcafeetje beheert waar ik lunch is geen uitzondering. In een plaatselijk kerkje en een buurtcentrum voor oorlogsveteranen werken mensen die uitgebreid de tijd nemen om te vertellen over hun leven, werk en de gemeenschap. Hun verhalen maken duidelijk hoezeer dit een land is waar collectieve trots gepaard gaat met egocentrisch eigenbelang, weidse welvaart met individuele problemen, vlugge vooruitgang met diepgewortelde ongelijkheden. Contrasten zijn groot. De Cubaanse minderheden in deze wijk, de zwarte minderheden in de achterstandwijk Overtown, de Haïtiaanse minderheden in Little Haïti. De jetset huist in wijken als Coconut Grove, Coral Gables en Bayside en pendelt naar het uit hoge hotels en bankgebouwen bestaande Downtown. De winkels, hotels, bars en het strand van Southbeach worden bevolkt door toeristen en jongeren die gezien willen worden. Toch voelt het nergens vreemd, alles is bekend. Bekend van tv. Ik heb het gevoel in een film rond te lopen. Of beter gezegd, verschillende films. Ik heb me begeven tussen de wetenschappers en professionals in pakken met papers en visitekaartjes als communicatiemiddel, tussen gespierde torsos en goed gevulde bikini’s waar de schreeuwerigheid van de kleding, cabrio’s, sieraden en tattoo’s de dienst uitmaakt, en tussen de Cubanen met hun kleinschalige genot van sigaren, domino en mierzoete koffie. Verschillende werelden met verschillende mensen en verschillende gebruiken. De afstanden zijn groot. Alleen te overbruggen door nieuwsgierige buitenstaanders. Maar allemaal met elkaar verbonden door brede stroken asfalt met benzineslurpende wagens. De harde realiteit van een onbegrensd land.
]]>Verrijken door verarmenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/03/12/verrijken-door-verarmen-5743285/2009-03-12T15:51:04+01:00 <p>Zondagmiddag half twee. Spitsuur in Buchanan Street. Onder de Victoriaanse architectuur die het centrum van enige grandeur voorziet, bewegen uitgestreken gelaten en plastic tassen zich tussen hippe etalages op zoek naar nieuwe materiële verrijking. Aan één uiteinde van de lange straat verreist een modern arbeiderspaleis. Hier wordt overdekt winkelen naar een hoger niveau getild. Drie verdiepingen met een grote variëteit aan winkels en cafeetjes, regelmatige modeshows of andere gebeurtenissen, en een <em>foodcourt</em> waar van verschillende counters eten kan worden gehaald om te nuttigen op een gemeenschappelijke plek met uniforme dienbladen. Er is glanzend tegelwerk aan de muren waar men licht zijn reflectie in kan waarnemen en ook op de grond waarover kindervoetjes druk tussen de tafeltjes door bewegen. In Moskou voorzagen de Soviets de grote metrostations van prachtig tegelwerk en kroonluchters. Waar echter in Moskou nu vioolmuziek door de hallen van sommige metrostations klinkt die melancholie en grandeur op intrigerende wijze combineert, bevordert de winkelmuziek hier een licht positieve en kooplustige stemming. Het zijn de klanken van de verwachtingen en standaarden die onze consumentenmaatschappij eigen zijn. De klanken van koopzondag. Geheel eigen aan Glasgow echter, is altijd een zekere ondoelmatigheid. De stad kenmerkt zich door een tegenstelling tussen grandeur van weleer en tiptop moderne faciliteiten enerzijds en een rommelige, geïmproviseerde, halfslachtigheid anderzijds. Zo ook dit winkelcentrum. Alhoewel het al geruime tijd open is, is het nog niet af. Draden hangen aan de nog niet gedichte plafonds, houten schotten verhullen delen die nog verbouwd worden, steigers omringen de tafeltjes van de restaurants en sommige winkels zijn gevuld met bouwmateriaal in plaats van koopwaar. Er hangt een merkwaardige sfeer, alsof het druk winkelende en etende publiek alle draden, bouwmaterialen en steigers niet ziet. Gehypnotiseerd door het consumeren in de franchise winkels en eetgelegenheden die een kopie van een kopie van een kopie zijn. Onverstoorbaar en onverdroten. De kredietcrisis is een fabeltje van tv. In zijn geheel niet zichtbaar in de staat van dit gebouw. Men zoekt naar meerwaarde middels een portemonnee met minder waarde. Verrijken door verarmen.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/03/12/verrijken-door-verarmen-5743285/#comments">Comments</a> </small> </p>Zondagmiddag half twee. Spitsuur in Buchanan Street. Onder de Victoriaanse architectuur die het centrum van enige grandeur voorziet, bewegen uitgestreken gelaten en plastic tassen zich tussen hippe etalages op zoek naar nieuwe materiële verrijking. Aan één uiteinde van de lange straat verreist een modern arbeiderspaleis. Hier wordt overdekt winkelen naar een hoger niveau getild. Drie verdiepingen met een grote variëteit aan winkels en cafeetjes, regelmatige modeshows of andere gebeurtenissen, en een foodcourt waar van verschillende counters eten kan worden gehaald om te nuttigen op een gemeenschappelijke plek met uniforme dienbladen. Er is glanzend tegelwerk aan de muren waar men licht zijn reflectie in kan waarnemen en ook op de grond waarover kindervoetjes druk tussen de tafeltjes door bewegen. In Moskou voorzagen de Soviets de grote metrostations van prachtig tegelwerk en kroonluchters. Waar echter in Moskou nu vioolmuziek door de hallen van sommige metrostations klinkt die melancholie en grandeur op intrigerende wijze combineert, bevordert de winkelmuziek hier een licht positieve en kooplustige stemming. Het zijn de klanken van de verwachtingen en standaarden die onze consumentenmaatschappij eigen zijn. De klanken van koopzondag. Geheel eigen aan Glasgow echter, is altijd een zekere ondoelmatigheid. De stad kenmerkt zich door een tegenstelling tussen grandeur van weleer en tiptop moderne faciliteiten enerzijds en een rommelige, geïmproviseerde, halfslachtigheid anderzijds. Zo ook dit winkelcentrum. Alhoewel het al geruime tijd open is, is het nog niet af. Draden hangen aan de nog niet gedichte plafonds, houten schotten verhullen delen die nog verbouwd worden, steigers omringen de tafeltjes van de restaurants en sommige winkels zijn gevuld met bouwmateriaal in plaats van koopwaar. Er hangt een merkwaardige sfeer, alsof het druk winkelende en etende publiek alle draden, bouwmaterialen en steigers niet ziet. Gehypnotiseerd door het consumeren in de franchise winkels en eetgelegenheden die een kopie van een kopie van een kopie zijn. Onverstoorbaar en onverdroten. De kredietcrisis is een fabeltje van tv. In zijn geheel niet zichtbaar in de staat van dit gebouw. Men zoekt naar meerwaarde middels een portemonnee met minder waarde. Verrijken door verarmen.
]]>Revolutie en apathiehttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/02/23/revolutie-en-apathie-5636992/2009-02-23T23:33:18+01:00 <p>Afgelopen week is op de universiteit een protest begonnen tegen Israel en de situatie in Gaza. Op de affiches die op de campus zijn aangeplakt staat bovendien dat de universiteit banden zou hebben met een Israëlische wapenfabrikant. Een groep studenten heeft daarom een deel van een gebouw bezet en organiseert ook een demonstratie. Na hiervan kennis te hebben genomen loop ik fronsend naar mijn kantoor om te verdrinken in stapels boeken, artikelen, rapporten en nota’s. Onderzoek biedt een veilige vluchthaven weg van de sleur aan gezeur. Meningen, acties, beloften, problemen. Te veel nieuws en te veel overbodige informatie. Ik houd me liever afzijdig van al het vluchtige en oppervlakkige met weinig toegevoegde waarde of inzicht. Als reactie kan men me apathie of zelfs egoïsme verwijten, maar ik ben liever nukkig dan lichtzinnig. Tegelijkertijd laat alles me zeker niet ongemoeid. Als wetenschapper mag ik niet onverschillig zijn, als mens wil ik het ook niet. Het steekt me, de oneindige reeks aan problemen, problematiseringen, bullshit en opzichtig falen die dagelijks tot me komt. Ik kan dit alles niet zomaar gelaten over me heen laten komen. Er moet een weerwoord komen, actie ondernomen, revolutie! Maar voordat ik van mijn stoel opgeveerd ben, voel ik me alweer ontmoedigd. Narigheid is er altijd al geweest en zal louter in vorm dan in essentie veranderen. Wie ben ik bovendien in het reusachtige radarwerk, de megalomane mensenzee, de waanzinnige woordenbrij? De politieke mode om meer dan normaal in verandering te geloven stuit op een flinke dosis scepsis van mijn kant. Elke vorm van verandering is meer retoriek dan manifest. Stelling kunnen nemen tegen ongenuanceerde standpunten is echter lastig. Het kost veel tijd om de werkelijke oorzaken en vormen van verandering goed te begrijpen. Eén kortzichtige en pakkende statement is sneller gemaakt dan het tegengif van diepe en zware studie. Waar ligt dan de oplossing? Ook ongenuanceerd zijn? Weglachen? Afzijdig houden? Nee! Al dat rest is teruggrijpen op één van de oudste filosofieën die we hebben: de Socratische methode. Deze behelst kortweg het stellen van vragen om aan te tonen dat de ander ongenuanceerde, tegenstrijdige of compleet imbeciele standpunten verkondigt. Deze methode is echter niet gemakkelijk, omdat de meest dominante predikers het lastigst van hun standpunt af te brengen zijn. Niettemin is engagement in het debat een absolute noodzaak in een wereld waarin alles kan, mag en gebeurt. En wat als de ander de wapens opneemt? Wat te doen tegen machtsongelijkheid en -misbruik? Vragen stellen? Zo zie ik mezelf als een energiek rondrennende hond die verwoed om zich heen kijkt om de bal te vinden waarvan zijn baasje net deed alsof hij hem gooide. Er voor gaan en de weg kwijt raken. Tussen revolutie en apathie.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/02/23/revolutie-en-apathie-5636992/#comments">Comments</a> </small> </p>Afgelopen week is op de universiteit een protest begonnen tegen Israel en de situatie in Gaza. Op de affiches die op de campus zijn aangeplakt staat bovendien dat de universiteit banden zou hebben met een Israëlische wapenfabrikant. Een groep studenten heeft daarom een deel van een gebouw bezet en organiseert ook een demonstratie. Na hiervan kennis te hebben genomen loop ik fronsend naar mijn kantoor om te verdrinken in stapels boeken, artikelen, rapporten en nota’s. Onderzoek biedt een veilige vluchthaven weg van de sleur aan gezeur. Meningen, acties, beloften, problemen. Te veel nieuws en te veel overbodige informatie. Ik houd me liever afzijdig van al het vluchtige en oppervlakkige met weinig toegevoegde waarde of inzicht. Als reactie kan men me apathie of zelfs egoïsme verwijten, maar ik ben liever nukkig dan lichtzinnig. Tegelijkertijd laat alles me zeker niet ongemoeid. Als wetenschapper mag ik niet onverschillig zijn, als mens wil ik het ook niet. Het steekt me, de oneindige reeks aan problemen, problematiseringen, bullshit en opzichtig falen die dagelijks tot me komt. Ik kan dit alles niet zomaar gelaten over me heen laten komen. Er moet een weerwoord komen, actie ondernomen, revolutie! Maar voordat ik van mijn stoel opgeveerd ben, voel ik me alweer ontmoedigd. Narigheid is er altijd al geweest en zal louter in vorm dan in essentie veranderen. Wie ben ik bovendien in het reusachtige radarwerk, de megalomane mensenzee, de waanzinnige woordenbrij? De politieke mode om meer dan normaal in verandering te geloven stuit op een flinke dosis scepsis van mijn kant. Elke vorm van verandering is meer retoriek dan manifest. Stelling kunnen nemen tegen ongenuanceerde standpunten is echter lastig. Het kost veel tijd om de werkelijke oorzaken en vormen van verandering goed te begrijpen. Eén kortzichtige en pakkende statement is sneller gemaakt dan het tegengif van diepe en zware studie. Waar ligt dan de oplossing? Ook ongenuanceerd zijn? Weglachen? Afzijdig houden? Nee! Al dat rest is teruggrijpen op één van de oudste filosofieën die we hebben: de Socratische methode. Deze behelst kortweg het stellen van vragen om aan te tonen dat de ander ongenuanceerde, tegenstrijdige of compleet imbeciele standpunten verkondigt. Deze methode is echter niet gemakkelijk, omdat de meest dominante predikers het lastigst van hun standpunt af te brengen zijn. Niettemin is engagement in het debat een absolute noodzaak in een wereld waarin alles kan, mag en gebeurt. En wat als de ander de wapens opneemt? Wat te doen tegen machtsongelijkheid en -misbruik? Vragen stellen? Zo zie ik mezelf als een energiek rondrennende hond die verwoed om zich heen kijkt om de bal te vinden waarvan zijn baasje net deed alsof hij hem gooide. Er voor gaan en de weg kwijt raken. Tussen revolutie en apathie.
]]>Digitale lenshttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/02/10/digitale-lens-5545722/2009-02-10T14:44:06+01:00 <p>De morgenkou onthult zich onmiddellijk door de adem die ik uitblaas. Er staat geen wind en de zon schijnt hardnekkig vanachter een wolkendek dat niet de indruk wekt gedurende de dag te zullen verdwijnen. Het heeft flink gesneeuwd. De sneeuw op de straten is echter al veranderd in een bruinige pap. Mannen ijsberen ongeduldig rond hun stationair draaiende auto’s. Thomas Acda zingt over het Vondelpark vannacht als ik het park inloop. Af en toe glijden m’n voeten weg op de grond die glinstert in het ochtendlicht. Alles is bedekt met een dikke witte laag. Het gras wordt haast volledig aan het oog onttrokken en de boomtakken zijn half wit, half bruin. Ik passeer een vrouw die een digitaal stilleven maakt van een struik. Kort werp ik een blik op wat in een map in haar laptop zal verdwijnen. Allebei zien we voor een ogenblik hetzelfde. We slaan onze ervaring echter anders op. Ik cognitief, zij digitaal. Ik kan een ongemakkelijk gevoel bij haar manier van doen niet onderdrukken. Ergens wringt het. Het voelt als onecht. Ze kijkt louter naar een digitale afbeelding en zelfs daarnaar waarschijnlijk niet eens heel goed. Op die manier onttrekt ze zich aan wat er voor haar staat, aan het moment. Toegegeven, ook ik beweeg me in een digitale luchtbel. Mea culpa. De muziek die in mijn oren schalt doorbreekt de stilte die er had kunnen zijn als er geen auto’s in de buurt waren geweest. Overigens heeft dit lied wel enige relevantie, aangezien het verhaalt over vier verschillende belevingen van eenzelfde moment. Al was een impromptu van Chopin wellicht sfeervoller geweest. Na dit kortstondig kruisen van wegen lopen we allebei een andere richting uit met het gevoel een unieke ervaring van het moment te hebben gehad, daar bij die struik, op dat moment. Onze ervaring is echter gekleurd door de digitale perceptie. Zoals dat tegenwoordig overal gaat. Digitale camera’s in het park, mp3 spelers op straat, mobiele telefoons in de trein, powerpoints op het werk, laptops in het café, flatscreens in de pub. Ogen en oren vormen zich naar apparaten, gedachten neigen naar elektronische signalen. Leven in een zelf gecreëerde wereld. Het contact met de werkelijkheid verdwijnt. We zien niet, we horen niet, we voelen niet. Het beeld wordt troebel. Het apparaat verdringt de ervaring zelf. Een eeuwig geheugen van kb’s en mb’s dwingt de details in de vergetelheid en verdringt de zingeving. De wereld door een digitale lens. Zei de gek.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/02/10/digitale-lens-5545722/#comments">Comments</a> </small> </p>De morgenkou onthult zich onmiddellijk door de adem die ik uitblaas. Er staat geen wind en de zon schijnt hardnekkig vanachter een wolkendek dat niet de indruk wekt gedurende de dag te zullen verdwijnen. Het heeft flink gesneeuwd. De sneeuw op de straten is echter al veranderd in een bruinige pap. Mannen ijsberen ongeduldig rond hun stationair draaiende auto’s. Thomas Acda zingt over het Vondelpark vannacht als ik het park inloop. Af en toe glijden m’n voeten weg op de grond die glinstert in het ochtendlicht. Alles is bedekt met een dikke witte laag. Het gras wordt haast volledig aan het oog onttrokken en de boomtakken zijn half wit, half bruin. Ik passeer een vrouw die een digitaal stilleven maakt van een struik. Kort werp ik een blik op wat in een map in haar laptop zal verdwijnen. Allebei zien we voor een ogenblik hetzelfde. We slaan onze ervaring echter anders op. Ik cognitief, zij digitaal. Ik kan een ongemakkelijk gevoel bij haar manier van doen niet onderdrukken. Ergens wringt het. Het voelt als onecht. Ze kijkt louter naar een digitale afbeelding en zelfs daarnaar waarschijnlijk niet eens heel goed. Op die manier onttrekt ze zich aan wat er voor haar staat, aan het moment. Toegegeven, ook ik beweeg me in een digitale luchtbel. Mea culpa. De muziek die in mijn oren schalt doorbreekt de stilte die er had kunnen zijn als er geen auto’s in de buurt waren geweest. Overigens heeft dit lied wel enige relevantie, aangezien het verhaalt over vier verschillende belevingen van eenzelfde moment. Al was een impromptu van Chopin wellicht sfeervoller geweest. Na dit kortstondig kruisen van wegen lopen we allebei een andere richting uit met het gevoel een unieke ervaring van het moment te hebben gehad, daar bij die struik, op dat moment. Onze ervaring is echter gekleurd door de digitale perceptie. Zoals dat tegenwoordig overal gaat. Digitale camera’s in het park, mp3 spelers op straat, mobiele telefoons in de trein, powerpoints op het werk, laptops in het café, flatscreens in de pub. Ogen en oren vormen zich naar apparaten, gedachten neigen naar elektronische signalen. Leven in een zelf gecreëerde wereld. Het contact met de werkelijkheid verdwijnt. We zien niet, we horen niet, we voelen niet. Het beeld wordt troebel. Het apparaat verdringt de ervaring zelf. Een eeuwig geheugen van kb’s en mb’s dwingt de details in de vergetelheid en verdringt de zingeving. De wereld door een digitale lens. Zei de gek.
]]>Gezond verstandhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/01/24/gezond-verstand-5437086/2009-01-24T12:45:22+01:00 <p>Tegen elven loop ik enigszins instabiel maar niettemin vastberaden de pub uit. Na een uitgelopen <em>after work</em> borrel met mede PhD’s is het tijd geworden om iets te eten. Het aantal genuttigde pints was bijkans groter dan mijn effectieve bijdrage aan de door ons team jammerlijk verloren pub quiz, maar hoe dan ook hebben ze mijn honger tot nog toe weten te stillen. Op straat is het rustig. Van de weinige auto’s die er nog rijden is het merendeel taxi’s. De supermarkten zijn al zeker een uur gesloten. Ik zie aan de overkant van de straat dat de <em>fish & chips shop</em> nog open is. Even twijfel ik, maar er zit toch weinig anders op als ik snel wat wil eten. Naar snackbars of shoarmaboeren hoef ik hier niet te gaan zoeken. Als ik de pui nader ruik ik de zurige vetlucht al. Buiten staan onder het afdakje twee kerels met glazige ogen hun avondmaal naar binnen te werken. De frieten en gepaneerde vis liggen al klaar op een warmhoudplaat in een vitrine waarvan het glas glimt van het vet. Ik bestel een portie frieten. Op de menukaart van het aanliggende restaurant staan hoofdzakelijk verschillende soorten vis, in de regel geserveerd met frieten en droge, smakeloze doperwten. Bestellen van de <em>special offer </em> betekent dat je hiernaast ook witte met boter besmeerde boterhammen en een kop thee voorgeschoteld krijgt. Alle vis is <em>battered</em>, gepaneerd. In sommige shops is naast <em>battered fish</em> ook de <em>battered pizza</em> verkrijgbaar, zo uit de frituur. En soms zelfs de <em>battered Mars™ bar</em>, die de status van broodje aap verhaal heeft aangenomen maar toch wel degelijk bestaat. Welkom in Glasgow. De stad met de laagste gemiddelde levensverwachting voor mannen in Groot-Brittannië: 69 jaar. In sommige achterstandswijken is dat zelfs 54 jaar. Gezondheidsproblemen zijn symptomatisch voor het hele land. In het afgelopen decennium is het aantal Schotten met een leveraandoening als gevolg van alcohol bijvoorbeeld verdubbeld. Toch is de situatie in Glasgow met afstand het slechtst. De redenen hiervoor zijn onbekend, al is het <em>common sense</em> dat veel vet eten, drinken en roken, weinig groente, fruit en beweging en armoede en een gebrek aan ontwikkeling in het spel zijn. De muffe vetlucht trekt overal in. Het pokdalige gezicht van de jonge vrouw achter de toonbank is daarvan de stille getuige. Ze overhandigt me de frieten met hetzelfde apathische gezicht waarmee ze straks na sluitingstijd de viezige matte vloertegels zal schrobben. De friet is slap en aardappelig en valt als een blok. Ik heb m’n buik er vol van.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/01/24/gezond-verstand-5437086/#comments">Comments</a> </small> </p>Tegen elven loop ik enigszins instabiel maar niettemin vastberaden de pub uit. Na een uitgelopen after work borrel met mede PhD’s is het tijd geworden om iets te eten. Het aantal genuttigde pints was bijkans groter dan mijn effectieve bijdrage aan de door ons team jammerlijk verloren pub quiz, maar hoe dan ook hebben ze mijn honger tot nog toe weten te stillen. Op straat is het rustig. Van de weinige auto’s die er nog rijden is het merendeel taxi’s. De supermarkten zijn al zeker een uur gesloten. Ik zie aan de overkant van de straat dat de fish & chips shop nog open is. Even twijfel ik, maar er zit toch weinig anders op als ik snel wat wil eten. Naar snackbars of shoarmaboeren hoef ik hier niet te gaan zoeken. Als ik de pui nader ruik ik de zurige vetlucht al. Buiten staan onder het afdakje twee kerels met glazige ogen hun avondmaal naar binnen te werken. De frieten en gepaneerde vis liggen al klaar op een warmhoudplaat in een vitrine waarvan het glas glimt van het vet. Ik bestel een portie frieten. Op de menukaart van het aanliggende restaurant staan hoofdzakelijk verschillende soorten vis, in de regel geserveerd met frieten en droge, smakeloze doperwten. Bestellen van de special offer betekent dat je hiernaast ook witte met boter besmeerde boterhammen en een kop thee voorgeschoteld krijgt. Alle vis is battered, gepaneerd. In sommige shops is naast battered fish ook de battered pizza verkrijgbaar, zo uit de frituur. En soms zelfs de battered Mars™ bar, die de status van broodje aap verhaal heeft aangenomen maar toch wel degelijk bestaat. Welkom in Glasgow. De stad met de laagste gemiddelde levensverwachting voor mannen in Groot-Brittannië: 69 jaar. In sommige achterstandswijken is dat zelfs 54 jaar. Gezondheidsproblemen zijn symptomatisch voor het hele land. In het afgelopen decennium is het aantal Schotten met een leveraandoening als gevolg van alcohol bijvoorbeeld verdubbeld. Toch is de situatie in Glasgow met afstand het slechtst. De redenen hiervoor zijn onbekend, al is het common sense dat veel vet eten, drinken en roken, weinig groente, fruit en beweging en armoede en een gebrek aan ontwikkeling in het spel zijn. De muffe vetlucht trekt overal in. Het pokdalige gezicht van de jonge vrouw achter de toonbank is daarvan de stille getuige. Ze overhandigt me de frieten met hetzelfde apathische gezicht waarmee ze straks na sluitingstijd de viezige matte vloertegels zal schrobben. De friet is slap en aardappelig en valt als een blok. Ik heb m’n buik er vol van.
]]>Mooi weerhttp://koenfusion.blog.co.uk/2009/01/13/mooi-weer-5368392/2009-01-13T00:16:11+01:00 <p>Terwijl er in Nederland nog volop geschaatst wordt onder de koude winterzon, komt in Schotland de regen met bakken uit de hemel. Pleurisweer, om het romantisch uit te drukken. Geen weer voor een zondagmiddagwandeling met Oud-Hollandse gezelligheid. Vrieskou en appelgebak. Beter is om vroeg de pub op te zoeken voor een lauwe donkere pint ale waar je lekker lang op kunt zitten. Intussen drogen je broekpijpen tussen de kerels die met een half oog de sportactiviteiten op de tv-schermen boven hun hoofd in de gaten houden tijdens hun dronkenmanspraat. Er hangt een geur van bier, natte hond en oude mannen. Sigarettenrook is ook hier al enige tijd verbannen. Het is haast onmogelijk om ’s avonds een pub te passeren zonder enkele verstokte rokers onder het afdakje voor de deur. In tegenstelling tot Nederland is binnen roken in zijn totaliteit verboden. Er zijn zodoende geen lastige constructies met rookruimtes, of etablissementen waar toch nog gerookt wordt. Geen leemtes in de wet. Uiteraard is ook hier de tijd van “ga maar rustig slapen, de regering waakt” allang voorbij en blijft in het debat de verstokte roker een onruststoker. Maar ondertussen staan de rokers wel buiten, of het nou katten en honden regent of niet. Tegelijkertijd moet het aantal sigaretten per dag die de Nederlandse minister van Volksgezondheid rookt telkens nieuwe records breken. Het is toch enigszins verwonderlijk dat de doorgaans als gedwee en volgzaam te boek staande Nederlanders een groter probleem hebben met het rookverbod dan de stugge Schotten die zo kien zijn op hun vrijheid. Aan de andere kant biedt het Britse systeem waarin één partij de lakens uitdeelt meer ruimte voor rechtlijnig beleid dan de consensuscultuur van het Nederlandse coalitiestelsel. Bovendien is men hier toch wat meer onverschillig, een pint erbij en we lullen nergens meer over. Zeiknat word je toch wel. In Nederland hebben we meer de neiging om vooral iedereen tegemoet te komen en te vriend te houden. Gezelligheid boven alles. De kou houden we buiten. Zo is het altijd gemakkelijk om mooi weer te spelen. In Schotland komt het nog altijd met bakken naar beneden. De regen valt recht naar beneden.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2009/01/13/mooi-weer-5368392/#comments">Comments</a> </small> </p>Terwijl er in Nederland nog volop geschaatst wordt onder de koude winterzon, komt in Schotland de regen met bakken uit de hemel. Pleurisweer, om het romantisch uit te drukken. Geen weer voor een zondagmiddagwandeling met Oud-Hollandse gezelligheid. Vrieskou en appelgebak. Beter is om vroeg de pub op te zoeken voor een lauwe donkere pint ale waar je lekker lang op kunt zitten. Intussen drogen je broekpijpen tussen de kerels die met een half oog de sportactiviteiten op de tv-schermen boven hun hoofd in de gaten houden tijdens hun dronkenmanspraat. Er hangt een geur van bier, natte hond en oude mannen. Sigarettenrook is ook hier al enige tijd verbannen. Het is haast onmogelijk om ’s avonds een pub te passeren zonder enkele verstokte rokers onder het afdakje voor de deur. In tegenstelling tot Nederland is binnen roken in zijn totaliteit verboden. Er zijn zodoende geen lastige constructies met rookruimtes, of etablissementen waar toch nog gerookt wordt. Geen leemtes in de wet. Uiteraard is ook hier de tijd van “ga maar rustig slapen, de regering waakt” allang voorbij en blijft in het debat de verstokte roker een onruststoker. Maar ondertussen staan de rokers wel buiten, of het nou katten en honden regent of niet. Tegelijkertijd moet het aantal sigaretten per dag die de Nederlandse minister van Volksgezondheid rookt telkens nieuwe records breken. Het is toch enigszins verwonderlijk dat de doorgaans als gedwee en volgzaam te boek staande Nederlanders een groter probleem hebben met het rookverbod dan de stugge Schotten die zo kien zijn op hun vrijheid. Aan de andere kant biedt het Britse systeem waarin één partij de lakens uitdeelt meer ruimte voor rechtlijnig beleid dan de consensuscultuur van het Nederlandse coalitiestelsel. Bovendien is men hier toch wat meer onverschillig, een pint erbij en we lullen nergens meer over. Zeiknat word je toch wel. In Nederland hebben we meer de neiging om vooral iedereen tegemoet te komen en te vriend te houden. Gezelligheid boven alles. De kou houden we buiten. Zo is het altijd gemakkelijk om mooi weer te spelen. In Schotland komt het nog altijd met bakken naar beneden. De regen valt recht naar beneden.
]]>Onbestemde veranderinghttp://koenfusion.blog.co.uk/2008/12/29/onbestemde-verandering-5294669/2008-12-29T19:23:21+01:00 <p>We stijgen op en ik doe oordoppen in en plaats het opblaasbare kussentje in m’n nek. Ik sluit de ogen en wanneer ik ze weer open, meldt de gezagvoerder dat we over enkele ogenblikken zullen gaan landen. Ondanks het beperkte comfort dat de ‘gemakkelijke jet’ biedt waar ik mee reis, heb ik blijkbaar toch bijna de gehele vlucht geslapen. Ik viel in slaap in Schotland en word wakker in Nederland. Of er net boven, het precieze moment van inslapen en ontwaken is twijfelachtig. Een week later is het nog steeds de vraag of ik wakker ben of droom. Probleemloos heb ik me gevoegd in mijn leven hier. Zelfs met m’n ogen dicht kan ik hier mijn weg vinden. Leef ik nu een mooie droom van kerst, vrienden en familie? Of is het beter om te zeggen dat ik wederom ben ontwaakt in het vertrouwde wereldje waarin ik ben opgegroeid en volwassen ben geworden? Alsof ik nooit ben weggeweest. Misschien waren de afgelopen drie maanden alleen maar een droom. Glasgow lijkt hoe dan ook heel ver weg op het moment. De dagelijkse routines, sociale contacten en gemoedstoestanden laten zich razendsnel vervangen. Maar helemaal hetzelfde als voor mijn vertrek is het ook weer niet. Ik voel me op de een of andere manier anders, ook al ben ik maar enkele maanden weggeweest. Nu ik dit verhaal schrijf in studentencentrum Plexus ben ik omringd door studenten die pauzeren van hun voorbereidingen op de herkansingen in de eerste weken van het nieuwe jaar. Een groepje Minerva kippetjes aan de tafel naast me kwebbelt lustig over allerhande oppervlakkige zaken. Ze merken niet dat ik hier helemaal geen student meer ben, dat ik hier eigenlijk niet meer hoor. Alhoewel ze aan de inhoud van hun conversatie te horen meer met zichzelf bezig zijn dan met anderen, kan ik ze het toch niet kwalijk nemen. Er valt namelijk niets aan me te zien. Ik ben niet bepaald een Englishman in New York. Toch heb ik een onbestemd gevoel van anders-zijn. Die vaagheid heeft deels te maken met het gebrek aan een echte cultuurshock en -kloof tussen Nederland en Schotland. De verschillen zijn klein en genuanceerd. Misschien is het ook niet zo erg dat ik dit gevoel van anders-zijn op het moment niet concreter kan maken. Hoort het bij het beginnen van een nieuw chapiter in het leven. Bij overgangen horen onbestemde veranderingen en gevoelens. Niet te veel vragen stellen of over filosoferen. Ik laat het dus maar even broeien en ga volledig op in het hier zijn.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2008/12/29/onbestemde-verandering-5294669/#comments">Comments</a> </small> </p>We stijgen op en ik doe oordoppen in en plaats het opblaasbare kussentje in m’n nek. Ik sluit de ogen en wanneer ik ze weer open, meldt de gezagvoerder dat we over enkele ogenblikken zullen gaan landen. Ondanks het beperkte comfort dat de ‘gemakkelijke jet’ biedt waar ik mee reis, heb ik blijkbaar toch bijna de gehele vlucht geslapen. Ik viel in slaap in Schotland en word wakker in Nederland. Of er net boven, het precieze moment van inslapen en ontwaken is twijfelachtig. Een week later is het nog steeds de vraag of ik wakker ben of droom. Probleemloos heb ik me gevoegd in mijn leven hier. Zelfs met m’n ogen dicht kan ik hier mijn weg vinden. Leef ik nu een mooie droom van kerst, vrienden en familie? Of is het beter om te zeggen dat ik wederom ben ontwaakt in het vertrouwde wereldje waarin ik ben opgegroeid en volwassen ben geworden? Alsof ik nooit ben weggeweest. Misschien waren de afgelopen drie maanden alleen maar een droom. Glasgow lijkt hoe dan ook heel ver weg op het moment. De dagelijkse routines, sociale contacten en gemoedstoestanden laten zich razendsnel vervangen. Maar helemaal hetzelfde als voor mijn vertrek is het ook weer niet. Ik voel me op de een of andere manier anders, ook al ben ik maar enkele maanden weggeweest. Nu ik dit verhaal schrijf in studentencentrum Plexus ben ik omringd door studenten die pauzeren van hun voorbereidingen op de herkansingen in de eerste weken van het nieuwe jaar. Een groepje Minerva kippetjes aan de tafel naast me kwebbelt lustig over allerhande oppervlakkige zaken. Ze merken niet dat ik hier helemaal geen student meer ben, dat ik hier eigenlijk niet meer hoor. Alhoewel ze aan de inhoud van hun conversatie te horen meer met zichzelf bezig zijn dan met anderen, kan ik ze het toch niet kwalijk nemen. Er valt namelijk niets aan me te zien. Ik ben niet bepaald een Englishman in New York. Toch heb ik een onbestemd gevoel van anders-zijn. Die vaagheid heeft deels te maken met het gebrek aan een echte cultuurshock en -kloof tussen Nederland en Schotland. De verschillen zijn klein en genuanceerd. Misschien is het ook niet zo erg dat ik dit gevoel van anders-zijn op het moment niet concreter kan maken. Hoort het bij het beginnen van een nieuw chapiter in het leven. Bij overgangen horen onbestemde veranderingen en gevoelens. Niet te veel vragen stellen of over filosoferen. Ik laat het dus maar even broeien en ga volledig op in het hier zijn.
]]>Uitgeklede romantiekhttp://koenfusion.blog.co.uk/2008/12/15/uitgeklede-romantiek-5227396/2008-12-15T19:53:57+01:00 <p>Weg van de hectiek van de winkelstraten kan men verdwalen in de met kinderkopjes belegde straatjes van de oude stad. Er daalt een magisch sprookjesachtig gevoel op je neer als de zon begint te zakken en de verlichting aangaat. Dat is Stirling. Volgens velen een soort Edinburgh in het klein, en tevens een waardig rivaal voor deze historische en betoverende hoofdstad. De laatste koning van Schotland, James VI, resideerde in het bovenop een heuvel gelegen kasteel. Rondom de stad werden talloze veldslagen geleverd om de onafhankelijkheid van Schotland. Controle van de stad was belangrijk vanwege de centrale ligging ten opzichte van andere steden en het bijeenkomen van de highlands en lowlands. Al met al een gedenkwaardige en indrukwekkende plaats. Althans, volgens de reisgids. In werkelijkheid vereist het de nodige verbeeldingskracht om mee te gaan in de toeristische lokpraat. Stirling is eerder onttoverend dan betoverend. Het kasteel toont geen glorie of pracht en praal, maar is grauw en sober. Rechttoe rechtaan gebouwen, van buiten functioneel versierd, van binnen groot en leeg. Muren van donkergrijs rotsgesteente, tuinen met kleine grasvelden en lichte beplanting. De kou is door de eeuwen heen in de stenen getrokken. Ze ademen een sfeer van bikkelharde gevechten en gruwelijk bloedvergieten. Geen majestueuze kroonluchters in gigantische balzalen met de kakkineuze tronies van koninklijke generaties, of pompeuze beelden die goddelijke taferelen en grandeur uitstralen. Slechts drie beelden buiten de muren van het kasteel geven uiting aan gevoelens van heldendom en patriottisme. Ze kijken uit over de in mist gehulde heuvels. In het dal waar ooit de vrijheid van dit volk zo zwaar bevochten werd, staan huizen en industrie. Wegen vol met auto’s snijden door de velden waar schapen grazen op de met bloed doordrenkte grond. De wandeling vanaf de heuvel door de oude stad biedt weinig stimulans om de lunch kort te houden. Het stadje is rustig afgezien van de winkelstraten, waar volop kerstinkopen worden gedaan. De weg terug naar het station is snel gemaakt. Vanuit de trein verdwijnt Stirling langzaam in de nevelen van de mist en inzettende avond. De reisgids was wars van de werkelijkheid. Geen magie en grootsheid. Stirling toont de uitgeklede romantiek van de middeleeuwen. Ontkleed en dof. In zo’n decor zijn de acteurs natuurlijkerwijs oprecht en nonchalant. In die zin is de stad inderdaad een boegbeeld van Schotland.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2008/12/15/uitgeklede-romantiek-5227396/#comments">Comments</a> </small> </p>Weg van de hectiek van de winkelstraten kan men verdwalen in de met kinderkopjes belegde straatjes van de oude stad. Er daalt een magisch sprookjesachtig gevoel op je neer als de zon begint te zakken en de verlichting aangaat. Dat is Stirling. Volgens velen een soort Edinburgh in het klein, en tevens een waardig rivaal voor deze historische en betoverende hoofdstad. De laatste koning van Schotland, James VI, resideerde in het bovenop een heuvel gelegen kasteel. Rondom de stad werden talloze veldslagen geleverd om de onafhankelijkheid van Schotland. Controle van de stad was belangrijk vanwege de centrale ligging ten opzichte van andere steden en het bijeenkomen van de highlands en lowlands. Al met al een gedenkwaardige en indrukwekkende plaats. Althans, volgens de reisgids. In werkelijkheid vereist het de nodige verbeeldingskracht om mee te gaan in de toeristische lokpraat. Stirling is eerder onttoverend dan betoverend. Het kasteel toont geen glorie of pracht en praal, maar is grauw en sober. Rechttoe rechtaan gebouwen, van buiten functioneel versierd, van binnen groot en leeg. Muren van donkergrijs rotsgesteente, tuinen met kleine grasvelden en lichte beplanting. De kou is door de eeuwen heen in de stenen getrokken. Ze ademen een sfeer van bikkelharde gevechten en gruwelijk bloedvergieten. Geen majestueuze kroonluchters in gigantische balzalen met de kakkineuze tronies van koninklijke generaties, of pompeuze beelden die goddelijke taferelen en grandeur uitstralen. Slechts drie beelden buiten de muren van het kasteel geven uiting aan gevoelens van heldendom en patriottisme. Ze kijken uit over de in mist gehulde heuvels. In het dal waar ooit de vrijheid van dit volk zo zwaar bevochten werd, staan huizen en industrie. Wegen vol met auto’s snijden door de velden waar schapen grazen op de met bloed doordrenkte grond. De wandeling vanaf de heuvel door de oude stad biedt weinig stimulans om de lunch kort te houden. Het stadje is rustig afgezien van de winkelstraten, waar volop kerstinkopen worden gedaan. De weg terug naar het station is snel gemaakt. Vanuit de trein verdwijnt Stirling langzaam in de nevelen van de mist en inzettende avond. De reisgids was wars van de werkelijkheid. Geen magie en grootsheid. Stirling toont de uitgeklede romantiek van de middeleeuwen. Ontkleed en dof. In zo’n decor zijn de acteurs natuurlijkerwijs oprecht en nonchalant. In die zin is de stad inderdaad een boegbeeld van Schotland.
]]>Zitten op straathttp://koenfusion.blog.co.uk/2008/12/01/zitten-op-straat-5145643/2008-12-01T17:53:05+01:00 <p>Met een licht nostalgisch gevoel van studentikoosheid loop ik samen met een vriend over de campus. Allebei dragen we een stoel die we uit één van de lokalen van onze faculteit meegenomen hebben. We zijn op weg naar een diner waar het aantal gasten op het laatste moment het aantal stoelen bleek te overschrijden. Dat er na het weekend wellicht een paar studenten moeten blijven staan achten we een klein offer op hun pad naar intellectuele verlichting. Wanneer we bij een kruispunt aankomen, zetten we de stoelen neer en wachten al zittend tot we kunnen oversteken. Stoplichten duren hier vaak eindeloos vanwege het drukke verkeer. Het zittend wachten biedt me de mogelijkheid om eens in alle rust de situatie om me heen te observeren. In plaats van een ongeduldige blik op het stoplicht te werpen, laat ik mijn ogen langzaam langs de gebouwen gaan. De oude ‘tenement flats’, de tweekamerappartementen die hier het straatbeeld domineren, zien er verweerd uit. Duisternis of gordijnen ontnemen enig zicht op wat zich binnen afspeelt. Voor meerdere ramen hangen lakens om de kou buiten te houden die door de slecht geïsoleerde ramen en muren naar binnen dringt. Dergelijke afweer is ook karakteristiek voor het Britse karakter. Alhoewel veel mensen met oprechte interesse en vriendelijkheid naar je informeren, blijven gesprekken vaak aan de oppervlakte. Men is niet snel geneigd zich open te stellen of lang bij iemand stil te staan. Britten leven binnen. Op straat passeren mensen elkaar in haast of geslotenheid. De straat dient louter tot het verplaatsen van de ene naar de andere plek. In Mediterrane landen speelt het leven zich eerder buiten af. De straat is een publieke plek waar men elkaar ontmoet. Winkeleigenaren wachten al zittend op een stoel voor hun zaak op klandizie, grijsaards verpozen op bankjes op een plein, jongeren drinken tot laat op terrassen. Het lokale klimaat laat dergelijke taferelen hier helaas niet toe. De druk van het stadse leven zorgt er bovendien voor dat men na een tijdje vergeet dat je er bent. De stad verwelkomt je, maar zal je niet omarmen. Je moet zelf je weg vinden en zien voorbij de voordeur te komen. Daar is het warm en behaaglijk. Het licht springt op groen. Terwijl in één van de flats het licht aangaat en een vrouw de gordijnen dichttrekt, vervolg ik mijn weg naar het diner waar ik met open armen en een volle tafel ontvangen zal worden.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2008/12/01/zitten-op-straat-5145643/#comments">Comments</a> </small> </p>Met een licht nostalgisch gevoel van studentikoosheid loop ik samen met een vriend over de campus. Allebei dragen we een stoel die we uit één van de lokalen van onze faculteit meegenomen hebben. We zijn op weg naar een diner waar het aantal gasten op het laatste moment het aantal stoelen bleek te overschrijden. Dat er na het weekend wellicht een paar studenten moeten blijven staan achten we een klein offer op hun pad naar intellectuele verlichting. Wanneer we bij een kruispunt aankomen, zetten we de stoelen neer en wachten al zittend tot we kunnen oversteken. Stoplichten duren hier vaak eindeloos vanwege het drukke verkeer. Het zittend wachten biedt me de mogelijkheid om eens in alle rust de situatie om me heen te observeren. In plaats van een ongeduldige blik op het stoplicht te werpen, laat ik mijn ogen langzaam langs de gebouwen gaan. De oude ‘tenement flats’, de tweekamerappartementen die hier het straatbeeld domineren, zien er verweerd uit. Duisternis of gordijnen ontnemen enig zicht op wat zich binnen afspeelt. Voor meerdere ramen hangen lakens om de kou buiten te houden die door de slecht geïsoleerde ramen en muren naar binnen dringt. Dergelijke afweer is ook karakteristiek voor het Britse karakter. Alhoewel veel mensen met oprechte interesse en vriendelijkheid naar je informeren, blijven gesprekken vaak aan de oppervlakte. Men is niet snel geneigd zich open te stellen of lang bij iemand stil te staan. Britten leven binnen. Op straat passeren mensen elkaar in haast of geslotenheid. De straat dient louter tot het verplaatsen van de ene naar de andere plek. In Mediterrane landen speelt het leven zich eerder buiten af. De straat is een publieke plek waar men elkaar ontmoet. Winkeleigenaren wachten al zittend op een stoel voor hun zaak op klandizie, grijsaards verpozen op bankjes op een plein, jongeren drinken tot laat op terrassen. Het lokale klimaat laat dergelijke taferelen hier helaas niet toe. De druk van het stadse leven zorgt er bovendien voor dat men na een tijdje vergeet dat je er bent. De stad verwelkomt je, maar zal je niet omarmen. Je moet zelf je weg vinden en zien voorbij de voordeur te komen. Daar is het warm en behaaglijk. Het licht springt op groen. Terwijl in één van de flats het licht aangaat en een vrouw de gordijnen dichttrekt, vervolg ik mijn weg naar het diner waar ik met open armen en een volle tafel ontvangen zal worden.
]]>Koffietenthttp://koenfusion.blog.co.uk/2008/11/17/koffietent-5052790/2008-11-17T18:13:12+01:00 <p>Dit weekend heb ik mijn initiële morele bezwaren opzij gezet en ben in het gezelschap van mijn laptop in een koffietentje gaan zitten. Het zien van een individu met laptop in een café roept doorgaans bij mij een beeld op van ofwel een sociaal onkundige computerverslaafde zonder pleinvrees die energie wil besparen in zijn muffige flatje, ofwel een yuppige workaholic die tezamen met zijn nieuwste apparatuur gezien wil worden door andere oppervlakkige soortgenoten. Hoe dan ook, voor enkele momenten geeft het een aangenaam gevoel om me te schikken in dit contemporaine gedragspatroon. Ik zak weg in één van de comfortabele banken met het rumoer van pratende mensen en rinkelende kopjes op de achtergrond en de geur van verse koffie en broodjes om me heen. Zodra ik m’n laptop heb opgestart begin ik me af te vragen wat men vervolgens eigenlijk hoort te doen. Het laatste nieuws online lezen, chatten met een soortgenoot die in een ander café zit, of daadwerkelijk mentale arbeid verrichten? Op de gezichten van andere laptoppende cafébezoekers valt geen aanwijzing te ontdekken. Gelukkig kan ik zelf vanachter het uitgeklapte scherm de mensen om me heen ongegeneerd observeren. De gezichten verdwijnen regelmatig achter Amerikaans geproportioneerde cappuccino’s van een halve liter. Veel lege plekken zijn er trouwens niet. Overal in de stad is het lastig om een plekje te vinden in het weekend. Men consumeert met volle teugen. Van de kredietcrisis valt hier binnen dan ook weinig te merken. Toch gaat er geen dag voorbij zonder dat het over de ‘credit crunch’ gaat. De berichten over faillissementen, verliezen en kapitaalinjecties vullen het leeuwendeel van de journaals, kranten en gesprekken. Er wordt zonder enig werkelijk besef gesproken over miljoenen en miljarden. Bedragen die voor de economische leek nooit werkelijker zullen worden dan berichtgeving in de media. Ze hebben eenzelfde omvang en vanzelfsprekendheid gekregen als de bladeren die hier van de bomen vallen. Op natte dagen vormen die bladeren een papperige massa samen met de plassen en kleine stroompjes die her en der ontstaan bij gebrek aan een goedwerkend regenwaterafvoersysteem. Van de kou en nattigheid is binnen weinig te merken. De verwarming draait op vol vermogen om de gasbedrijven van een extra kapitaalinjectie te voorzien. De grote ramen zijn beslagen van het temperatuurverschil en beperken zo het zicht op de buitenwereld. Naast me bestelt een jonge vrouw met een uitgestrekt gezicht, vlasachtig geblondeerd haar en een dubieuze kledingcombinatie nog maar een grote cappuccino.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2008/11/17/koffietent-5052790/#comments">Comments</a> </small> </p>Dit weekend heb ik mijn initiële morele bezwaren opzij gezet en ben in het gezelschap van mijn laptop in een koffietentje gaan zitten. Het zien van een individu met laptop in een café roept doorgaans bij mij een beeld op van ofwel een sociaal onkundige computerverslaafde zonder pleinvrees die energie wil besparen in zijn muffige flatje, ofwel een yuppige workaholic die tezamen met zijn nieuwste apparatuur gezien wil worden door andere oppervlakkige soortgenoten. Hoe dan ook, voor enkele momenten geeft het een aangenaam gevoel om me te schikken in dit contemporaine gedragspatroon. Ik zak weg in één van de comfortabele banken met het rumoer van pratende mensen en rinkelende kopjes op de achtergrond en de geur van verse koffie en broodjes om me heen. Zodra ik m’n laptop heb opgestart begin ik me af te vragen wat men vervolgens eigenlijk hoort te doen. Het laatste nieuws online lezen, chatten met een soortgenoot die in een ander café zit, of daadwerkelijk mentale arbeid verrichten? Op de gezichten van andere laptoppende cafébezoekers valt geen aanwijzing te ontdekken. Gelukkig kan ik zelf vanachter het uitgeklapte scherm de mensen om me heen ongegeneerd observeren. De gezichten verdwijnen regelmatig achter Amerikaans geproportioneerde cappuccino’s van een halve liter. Veel lege plekken zijn er trouwens niet. Overal in de stad is het lastig om een plekje te vinden in het weekend. Men consumeert met volle teugen. Van de kredietcrisis valt hier binnen dan ook weinig te merken. Toch gaat er geen dag voorbij zonder dat het over de ‘credit crunch’ gaat. De berichten over faillissementen, verliezen en kapitaalinjecties vullen het leeuwendeel van de journaals, kranten en gesprekken. Er wordt zonder enig werkelijk besef gesproken over miljoenen en miljarden. Bedragen die voor de economische leek nooit werkelijker zullen worden dan berichtgeving in de media. Ze hebben eenzelfde omvang en vanzelfsprekendheid gekregen als de bladeren die hier van de bomen vallen. Op natte dagen vormen die bladeren een papperige massa samen met de plassen en kleine stroompjes die her en der ontstaan bij gebrek aan een goedwerkend regenwaterafvoersysteem. Van de kou en nattigheid is binnen weinig te merken. De verwarming draait op vol vermogen om de gasbedrijven van een extra kapitaalinjectie te voorzien. De grote ramen zijn beslagen van het temperatuurverschil en beperken zo het zicht op de buitenwereld. Naast me bestelt een jonge vrouw met een uitgestrekt gezicht, vlasachtig geblondeerd haar en een dubieuze kledingcombinatie nog maar een grote cappuccino.
]]>Teruglezenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2008/11/05/teruglezen-4985370/2008-11-05T00:08:27+01:00 <p>Zo af en toe is het nuttig om je eigen gedachten na een tijdje eens terug te lezen. De hersengolven die je op het moment van schrijven had zijn vaak allang op de grote grijze hoop in je mentale archief gegooid. Een frisse wind door dit duistere depot kan erg leerzaam zijn. Spel- en denkfouten haal je ook pas na een week uit je stukken. Een nieuwe blik op oude gedachten brengt vaak nieuwe inzichten. Zo valt het me op dat de nadruk in mijn verhalen tot nu toe vooral ligt op wat ik niet gedaan krijg in plaats van het werk dat ik wel gedaan heb, de activiteiten die ik heb ondernomen en de groei die ik heb doorgemaakt. In grote delen van mijn verhalen hangt een zweem van melancholie. Alhoewel er onder het oppervlak zich altijd meer afspeelt dan mijn dagelijkse goedgemutste grijns wellicht doet vermoeden, heb ik me altijd alles behalve een mistroostig karakter uit De Avonden van Reve gevoeld. Openheid en reflectie kunnen dus blijkbaar je beeld naar buiten toe duisterder maken dan recht doet aan je karakter. Toch ligt de nadruk tot nu toe op innerlijke worstelingen en het vinden van een goede manier om daar mee om te gaan. Dit is absoluut een fundamenteel deel van het leven, zeker in nieuwe leefomstandigheden. Maar het blijft een eenzijdig verhaal. Hoe groot de zorgen van de innerlijke mens ook zijn, er is altijd een wereld omheen die veel groter is. Als de blik louter naar binnen gericht is, bestaat het gevaar dat je vergeet jezelf te plaatsen in het grotere geheel. Je directe leef- en sociale omgeving bieden een geëigend referentiekader. Dat betekent dat je niet alleen naar binnen, maar ook naar buiten toe de ogen moet openen. Vooralsnog heb ik maar weinig melding gemaakt van de eigenaardigheden van de Schotten, de sfeer van de stad of lukrake gebeurtenissen. Het is een mooie uitdaging om eens wat beter naar mijn omgeving te gaan kijken. Als ‘Dutchman’ in Glasgow zou het aan een scherpe blik en tong toch niet moeten ontbreken. Ik zal de Schotten en de stad eens recht in de ogen gaan aankijken en eens zien welke verhalen weerkaatsen van hun gelaat en van de straat.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2008/11/05/teruglezen-4985370/#comments">Comments</a> </small> </p>Zo af en toe is het nuttig om je eigen gedachten na een tijdje eens terug te lezen. De hersengolven die je op het moment van schrijven had zijn vaak allang op de grote grijze hoop in je mentale archief gegooid. Een frisse wind door dit duistere depot kan erg leerzaam zijn. Spel- en denkfouten haal je ook pas na een week uit je stukken. Een nieuwe blik op oude gedachten brengt vaak nieuwe inzichten. Zo valt het me op dat de nadruk in mijn verhalen tot nu toe vooral ligt op wat ik niet gedaan krijg in plaats van het werk dat ik wel gedaan heb, de activiteiten die ik heb ondernomen en de groei die ik heb doorgemaakt. In grote delen van mijn verhalen hangt een zweem van melancholie. Alhoewel er onder het oppervlak zich altijd meer afspeelt dan mijn dagelijkse goedgemutste grijns wellicht doet vermoeden, heb ik me altijd alles behalve een mistroostig karakter uit De Avonden van Reve gevoeld. Openheid en reflectie kunnen dus blijkbaar je beeld naar buiten toe duisterder maken dan recht doet aan je karakter. Toch ligt de nadruk tot nu toe op innerlijke worstelingen en het vinden van een goede manier om daar mee om te gaan. Dit is absoluut een fundamenteel deel van het leven, zeker in nieuwe leefomstandigheden. Maar het blijft een eenzijdig verhaal. Hoe groot de zorgen van de innerlijke mens ook zijn, er is altijd een wereld omheen die veel groter is. Als de blik louter naar binnen gericht is, bestaat het gevaar dat je vergeet jezelf te plaatsen in het grotere geheel. Je directe leef- en sociale omgeving bieden een geëigend referentiekader. Dat betekent dat je niet alleen naar binnen, maar ook naar buiten toe de ogen moet openen. Vooralsnog heb ik maar weinig melding gemaakt van de eigenaardigheden van de Schotten, de sfeer van de stad of lukrake gebeurtenissen. Het is een mooie uitdaging om eens wat beter naar mijn omgeving te gaan kijken. Als ‘Dutchman’ in Glasgow zou het aan een scherpe blik en tong toch niet moeten ontbreken. Ik zal de Schotten en de stad eens recht in de ogen gaan aankijken en eens zien welke verhalen weerkaatsen van hun gelaat en van de straat.
]]>Het grootste vernufthttp://koenfusion.blog.co.uk/2008/10/19/het-grootste-vernuft-4897269/2008-10-19T22:49:35+02:00 <p>Ik zet haastige stappen op de natte onregelmatig geplaveide stoep. Het zal vannacht geregend hebben. De waterkou trekt in m’n schoenen terwijl ik de steil oplopende weg naar de universiteit bestijg. Ongeduldig werp ik een blik op de tijd als ik wacht voor het stoplicht. Het frustreert me dat ik niet eerder kan beginnen, ook al is het maar een kwartier later dan ik me had voorgenomen. In de bibliotheek kies ik een computer in een hoek bij het raam om in zoveel mogelijk natuurlijk licht te kunnen werken. Bovendien is hier vanaf de zesde verdieping een mooi uitzicht op het universiteitsgebouw en de stad. Gedurende de dag boek ik langzaam vooruitgang zonder me al te veel te laten afleiden door de constant voorbij lopende mensen of willekeurige gedachten. Concentratie. Werken, wc, werken, lunch, werken, koffie, werken. Als ik uitlog is het buiten donker geworden. Voor een moment overweeg ik toch nog even door te werken, maar mijn geweten verbiedt me om mijn eetafspraak uit te stellen. Terwijl ik naar de bar loop waar we elkaar zullen ontmoeten, probeer ik het ongemakkelijke gevoel van me af te zetten dat ik bij lange na niet heb kunnen voldoen aan de weer eens veel te ambitieus gestelde studiedoelen. Het lukt me bijna tot ik bedenk dat er thuis ook nog een vaat staat, een was ligt, e-mails om te beantwoorden, ik sporten te veel uitstel, en bovendien een stapel boeken heb om te lezen. Nog altijd ligt er een stuk Nederlandse krant van inmiddels meer dan een maand oud ongelezen op de hoek van m’n bureau. Terwijl ik wacht op m’n vrienden voor de bar bedenk ik me dat terwijl we elke dag almaar harder werken om ons leven in de gewenste richting te sturen, het juist steeds ongrijpbaarder wordt. De dagen snellen voorbij en elke vorm van betekenis glipt door de vingers. Deze gedachte ligt als een sluimer over de volgende dag, die ook vol is van werk en gedachten. Tegen het einde van de middag lost de sluimer op wanneer ik terugdenk aan de vorige avond. Zo op het eerste gezicht een doorsnee avond. Bier in de pub en een pastaatje gegeten bij een van ons thuis. De lege fles wijn die op het aanrecht achterbleef getuigde van de gezelligheid. Dat het nu al doorsnee en vertrouwd voelt maakt het juist bijzonder. Ik had ook de avond alleen kunnen doorbrengen om te zwelgen in onrust. De vaat en de was gedaan en de krant gelezen, maar absoluut niet gelukkiger. Het is eerder een teken van geluk dan van zorgen dat die dingen blijven liggen. Het grootse vernuft van de mens ligt echter in het vinden van redenen waarom de eigen situatie het meest meelijwekkend is. De kunst is het stilzetten van de gedachten en het openen van de ogen. Met een glimlach ga ik weer aan het werk terwijl prachtig gevormde wolken in verschillende tinten grijs, flarden blauwe lucht en de stralen van de voor het oog verborgen zon een schilderachtige gloed over de skyline van de stad werpen.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2008/10/19/het-grootste-vernuft-4897269/#comments">Comments</a> </small> </p>Ik zet haastige stappen op de natte onregelmatig geplaveide stoep. Het zal vannacht geregend hebben. De waterkou trekt in m’n schoenen terwijl ik de steil oplopende weg naar de universiteit bestijg. Ongeduldig werp ik een blik op de tijd als ik wacht voor het stoplicht. Het frustreert me dat ik niet eerder kan beginnen, ook al is het maar een kwartier later dan ik me had voorgenomen. In de bibliotheek kies ik een computer in een hoek bij het raam om in zoveel mogelijk natuurlijk licht te kunnen werken. Bovendien is hier vanaf de zesde verdieping een mooi uitzicht op het universiteitsgebouw en de stad. Gedurende de dag boek ik langzaam vooruitgang zonder me al te veel te laten afleiden door de constant voorbij lopende mensen of willekeurige gedachten. Concentratie. Werken, wc, werken, lunch, werken, koffie, werken. Als ik uitlog is het buiten donker geworden. Voor een moment overweeg ik toch nog even door te werken, maar mijn geweten verbiedt me om mijn eetafspraak uit te stellen. Terwijl ik naar de bar loop waar we elkaar zullen ontmoeten, probeer ik het ongemakkelijke gevoel van me af te zetten dat ik bij lange na niet heb kunnen voldoen aan de weer eens veel te ambitieus gestelde studiedoelen. Het lukt me bijna tot ik bedenk dat er thuis ook nog een vaat staat, een was ligt, e-mails om te beantwoorden, ik sporten te veel uitstel, en bovendien een stapel boeken heb om te lezen. Nog altijd ligt er een stuk Nederlandse krant van inmiddels meer dan een maand oud ongelezen op de hoek van m’n bureau. Terwijl ik wacht op m’n vrienden voor de bar bedenk ik me dat terwijl we elke dag almaar harder werken om ons leven in de gewenste richting te sturen, het juist steeds ongrijpbaarder wordt. De dagen snellen voorbij en elke vorm van betekenis glipt door de vingers. Deze gedachte ligt als een sluimer over de volgende dag, die ook vol is van werk en gedachten. Tegen het einde van de middag lost de sluimer op wanneer ik terugdenk aan de vorige avond. Zo op het eerste gezicht een doorsnee avond. Bier in de pub en een pastaatje gegeten bij een van ons thuis. De lege fles wijn die op het aanrecht achterbleef getuigde van de gezelligheid. Dat het nu al doorsnee en vertrouwd voelt maakt het juist bijzonder. Ik had ook de avond alleen kunnen doorbrengen om te zwelgen in onrust. De vaat en de was gedaan en de krant gelezen, maar absoluut niet gelukkiger. Het is eerder een teken van geluk dan van zorgen dat die dingen blijven liggen. Het grootse vernuft van de mens ligt echter in het vinden van redenen waarom de eigen situatie het meest meelijwekkend is. De kunst is het stilzetten van de gedachten en het openen van de ogen. Met een glimlach ga ik weer aan het werk terwijl prachtig gevormde wolken in verschillende tinten grijs, flarden blauwe lucht en de stralen van de voor het oog verborgen zon een schilderachtige gloed over de skyline van de stad werpen.
]]>Lente in oktoberhttp://koenfusion.blog.co.uk/2008/10/05/lente-in-oktober-5-oktober-4823682/2008-10-05T13:36:21+02:00 <p>Als ik de gordijnen opendoe ben ik blij verrast. De huizen aan de overkant doen ongewoon licht aan door het werk van een stralende zon en een heldere blauwe lucht. Snel ga ik naar buiten, van dergelijk weer moet je hier maximaal profiteren. Ik besluit naar het park te lopen. Onderweg koop ik een banaan als ontbijt. Op de kleine terrasjes van de vele koffietentjes drinken mensen cappuccino, de zonnebril enigszins onwennig op de neus. De zon bedekt het park met een deken van sereniteit. De ontspannen instelling van de <em>Glaswegians</em> spreekt uit hun geringe aantal in het park op deze zondagmorgen. De kalmte staat in schril contrast tot de meute die doordeweeks de hoofdstraat van de wijk vult. Doorgaans moet ik oppassen om niet tegen iemand op te botsen terwijl ik me naar m’n afspraken haast. Ook hier lever ik elke dag weer een gevecht tegen de klok om op tijd te komen. Ik voel regelmatig een lichte ergernis opkomen als ik slenterende of onoplettende sujetten tracht te passeren. Zo geeft de dagelijkse stress, die haast onopvallend geweven zit door het web van afspraken, colleges en studeren, blijk van zichzelf. De dagen vullen zich zo snel dat ik het gevoel krijg nergens voldoende tijd voor te hebben. Ik merk ook dat het voor m’n geheugen lastig is om alles goed en wel op te slaan. Ik kan maar met moeite terughalen wat ik drie dagen geleden gegeten heb. Maar wellicht dat de regelmatige bier- en wijnconsumptie daar mede debet aan is. Investeren in vriendschappen werkt nu eenmaal beter middels alcohol, zeker hier waar de pubs een vast onderdeel van het avondritueel zijn. De alcohol en het geheugen zijn in een boeiend proces verwikkeld tezamen met het onderbewuste. Alle nieuwe indrukken die tijdens de eerste week tot een overbelasting van het geheugen leidden, blijken opvallend snel omgezet te zijn in gewende beelden en ervaringen. De rare plekken van de deurknop en het sleutelgat op de voordeur, die ik regelmatig weer moet openen als ik me bedenk dat ik iets vergeten ben. Het kraanwater dat naar gewoon water smaakt. De straat die de straat is, waar een schare onbekende gezichten anoniem passeert terwijl de auto’s nog altijd aan de verkeerde kant van de weg voorbij razen. Zo sleurt het leven me hier mee in de wisselvallige vaart van het weer. Terwijl een eekhoorn het pad oversteekt probeer ik de gedachte aan de lijst met dingen die ik nog moet doen even te vermijden. Als je kijkt hoe groene bomen afsteken tegen een volblauwe lucht terwijl je je ogen dichtknijpt tegen de stralen van de zon is de wereld op haar mooist. Een lentedag in oktober.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2008/10/05/lente-in-oktober-5-oktober-4823682/#comments">Comments</a> </small> </p>Als ik de gordijnen opendoe ben ik blij verrast. De huizen aan de overkant doen ongewoon licht aan door het werk van een stralende zon en een heldere blauwe lucht. Snel ga ik naar buiten, van dergelijk weer moet je hier maximaal profiteren. Ik besluit naar het park te lopen. Onderweg koop ik een banaan als ontbijt. Op de kleine terrasjes van de vele koffietentjes drinken mensen cappuccino, de zonnebril enigszins onwennig op de neus. De zon bedekt het park met een deken van sereniteit. De ontspannen instelling van de Glaswegians spreekt uit hun geringe aantal in het park op deze zondagmorgen. De kalmte staat in schril contrast tot de meute die doordeweeks de hoofdstraat van de wijk vult. Doorgaans moet ik oppassen om niet tegen iemand op te botsen terwijl ik me naar m’n afspraken haast. Ook hier lever ik elke dag weer een gevecht tegen de klok om op tijd te komen. Ik voel regelmatig een lichte ergernis opkomen als ik slenterende of onoplettende sujetten tracht te passeren. Zo geeft de dagelijkse stress, die haast onopvallend geweven zit door het web van afspraken, colleges en studeren, blijk van zichzelf. De dagen vullen zich zo snel dat ik het gevoel krijg nergens voldoende tijd voor te hebben. Ik merk ook dat het voor m’n geheugen lastig is om alles goed en wel op te slaan. Ik kan maar met moeite terughalen wat ik drie dagen geleden gegeten heb. Maar wellicht dat de regelmatige bier- en wijnconsumptie daar mede debet aan is. Investeren in vriendschappen werkt nu eenmaal beter middels alcohol, zeker hier waar de pubs een vast onderdeel van het avondritueel zijn. De alcohol en het geheugen zijn in een boeiend proces verwikkeld tezamen met het onderbewuste. Alle nieuwe indrukken die tijdens de eerste week tot een overbelasting van het geheugen leidden, blijken opvallend snel omgezet te zijn in gewende beelden en ervaringen. De rare plekken van de deurknop en het sleutelgat op de voordeur, die ik regelmatig weer moet openen als ik me bedenk dat ik iets vergeten ben. Het kraanwater dat naar gewoon water smaakt. De straat die de straat is, waar een schare onbekende gezichten anoniem passeert terwijl de auto’s nog altijd aan de verkeerde kant van de weg voorbij razen. Zo sleurt het leven me hier mee in de wisselvallige vaart van het weer. Terwijl een eekhoorn het pad oversteekt probeer ik de gedachte aan de lijst met dingen die ik nog moet doen even te vermijden. Als je kijkt hoe groene bomen afsteken tegen een volblauwe lucht terwijl je je ogen dichtknijpt tegen de stralen van de zon is de wereld op haar mooist. Een lentedag in oktober.
]]>Ontworstelenhttp://koenfusion.blog.co.uk/2008/09/21/ontworstelen-4757413/2008-09-21T13:27:57+02:00 <p>Ik kijk op uit mijn boek als mijn huisgenote de gordijnen in de woonkamer dichtdoet. Nu de avond valt merk ik dat ik vermoeid ben. M’n ogen, nek en voorhoofd voelen zwaar. Het is alsof ze zich al in het voorportaal van de slaap bevinden. De slaap probeert me aan mijn hoofd z’n duistere nevelen in te trekken. De duisternis komt vooral tot uiting in de dromen die ik elke nacht heb. Ze zijn levendig en absurd. Alhoewel ze me nog helder voor ogen staan in de ochtend kan ik de betekenis er van niet ontdekken. De dromen putten me meer uit dan de dagen. ‘s Ochtends word ik nauwelijks uitgerust wakker. Als ik zo rond half negen opsta moet ik vechten tegen de drang de hele dag in bed te blijven. Met enige weerzin dwing ik mezelf in de routine van ochtendgymnastiek, tanden poetsen, douchen, aankleden, lenzen in, ontbijten. Het bereiden van het ontbijt kent ook een vaste volgorde. Eerst de perculator met koffie op het fornuis, dan muesli en yoghurt in een kom. Voor de tweede ochtend achtereen schenk ik vervolgens de sinaasappelsap in de koffiemok. Wederom giet ik geagiteerd het sap over in het glas waar ik het in wilde hebben. Het restant gaat terug in het pak. Achter de laptop begin ik met het lezen van email en enkele documenten van de universiteit. Na een uurtje of wat begeef ik me naar de universiteit. Onderweg probeer ik hard gewend te raken aan de namen van alle winkels, barretjes en straten. Na vijf minuten loop ik het weinig inspirerende collegegebouw binnen dat schril afsteekt tegen het majestueuze 15e eeuwse hoofdgebouw. De architectuur van de jaren zeventig heeft ook hier haar sombere sporen achtergelaten. In de collegezaal zie ik een aantal bekende gezichten, met wie ik tijdens de lunch afspreek om ‘s avonds naar de welkomstborrel in de sociëteit voor ouderejaars te gaan. Deze sociëteit blijkt zowel van binnen als van buiten een smaakvol gebouw. Het interieur is klassiek maar niet oubollig en vertoont enige studentikoze oneffenheden. De borrel is niet zo druk bezocht als ik had gedacht. Toch vermaken we ons goed met elkaar en de gratis drank die op dergelijke gelegenheden rijkelijk dient te vloeien. Drie uur na het officiële einde van de borrel lopen we naar huis door de koele en donkere avond. Thuisgekomen ben ik nog zo uitgelaten dat ik nog menig foute Nederlandse muziek de revue laat passeren terwijl ik snel nog wat eten naar binnen werk. Met een voldaan gevoel tol ik het bed in. Binnen enkele momenten bevind ik me weer in een chaotische en angstige wereld waar duisternis de onbevangenheid omklemt. Wanneer de wekker gaat weet ik dat de vrijmoedigheid zich gedurende de dag weer langzamerhand zal weten te ontworstelen.
</p>
<p> <small> <a href="http://koenfusion.blog.co.uk/2008/09/21/ontworstelen-4757413/#comments">Comments</a> </small> </p>Ik kijk op uit mijn boek als mijn huisgenote de gordijnen in de woonkamer dichtdoet. Nu de avond valt merk ik dat ik vermoeid ben. M’n ogen, nek en voorhoofd voelen zwaar. Het is alsof ze zich al in het voorportaal van de slaap bevinden. De slaap probeert me aan mijn hoofd z’n duistere nevelen in te trekken. De duisternis komt vooral tot uiting in de dromen die ik elke nacht heb. Ze zijn levendig en absurd. Alhoewel ze me nog helder voor ogen staan in de ochtend kan ik de betekenis er van niet ontdekken. De dromen putten me meer uit dan de dagen. ‘s Ochtends word ik nauwelijks uitgerust wakker. Als ik zo rond half negen opsta moet ik vechten tegen de drang de hele dag in bed te blijven. Met enige weerzin dwing ik mezelf in de routine van ochtendgymnastiek, tanden poetsen, douchen, aankleden, lenzen in, ontbijten. Het bereiden van het ontbijt kent ook een vaste volgorde. Eerst de perculator met koffie op het fornuis, dan muesli en yoghurt in een kom. Voor de tweede ochtend achtereen schenk ik vervolgens de sinaasappelsap in de koffiemok. Wederom giet ik geagiteerd het sap over in het glas waar ik het in wilde hebben. Het restant gaat terug in het pak. Achter de laptop begin ik met het lezen van email en enkele documenten van de universiteit. Na een uurtje of wat begeef ik me naar de universiteit. Onderweg probeer ik hard gewend te raken aan de namen van alle winkels, barretjes en straten. Na vijf minuten loop ik het weinig inspirerende collegegebouw binnen dat schril afsteekt tegen het majestueuze 15e eeuwse hoofdgebouw. De architectuur van de jaren zeventig heeft ook hier haar sombere sporen achtergelaten. In de collegezaal zie ik een aantal bekende gezichten, met wie ik tijdens de lunch afspreek om ‘s avonds naar de welkomstborrel in de sociëteit voor ouderejaars te gaan. Deze sociëteit blijkt zowel van binnen als van buiten een smaakvol gebouw. Het interieur is klassiek maar niet oubollig en vertoont enige studentikoze oneffenheden. De borrel is niet zo druk bezocht als ik had gedacht. Toch vermaken we ons goed met elkaar en de gratis drank die op dergelijke gelegenheden rijkelijk dient te vloeien. Drie uur na het officiële einde van de borrel lopen we naar huis door de koele en donkere avond. Thuisgekomen ben ik nog zo uitgelaten dat ik nog menig foute Nederlandse muziek de revue laat passeren terwijl ik snel nog wat eten naar binnen werk. Met een voldaan gevoel tol ik het bed in. Binnen enkele momenten bevind ik me weer in een chaotische en angstige wereld waar duisternis de onbevangenheid omklemt. Wanneer de wekker gaat weet ik dat de vrijmoedigheid zich gedurende de dag weer langzamerhand zal weten te ontworstelen.